SENDE KAYBETTİM
Fevzi Emir Yılmaz

Aldanma yüzümün mahcupluğuna,
Küçükten alıştım ben yokluğuna.
Sevsen yüreğine sığardım amma,
Ben çocuk olmayı sende kaybettim.

Yetinirdim göz ucuyla baksaydın,
Sevinirdim şu gönlüme aksaydın.
Kahrolmazdım gençliğimi yaksaydın,
Ben mutlu olmayı sende kaybettim.

Alışırdım niyazına, nazına,
Gücenmezdim kelâmına, sözüne.
“Gitme” desen kıvrılırdım dizine,
Ben âşık olmayı sende kaybettim.

Gecekondudan dönme evimiz olacaktı,
Çatısına binlerce güvercin konacaktı.
O küçücük bahçemiz güllerle dolacaktı,
Ben hayal kurmayı sende kaybettim.

Zannetme ki artık özlerim seni,
Ne ışığını isterim ne de gölgeni.
İncitir mi bilmem sözlerim seni,
Ben gönül almayı sende kaybettim.

Kokusu yok artık çiçeğin, gülün,
Lezzeti kalmadı peteğin, balın.
Tarifi imkânsız düştüğüm yolun,
Ben insan olmayı sende kaybettim.

Bir zerre kalmadı heyecanımdan,
Kovsam da gitmiyor keder yanımdan.
Canım benden geçmiş, bense canımdan,
Ben nefes almayı sende kaybettim.