0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
21
Okunma
Karabasan
Gece, kapının dilini çözer,
karanlık adımı bilir.
Uyku, gözlerime değil
boğazıma çöker.
Duvarlar yaklaşır sessizce,
nefesim ödünç alınmış gibi.
Bir ağırlık var göğsümde—
adı yok, yüzü yok,
ama beni benden iyi tanır.
Bağırmak isterim,
sesim yatağın altında kalır.
Zaman, kıpırdayamayan bir hayvan
bekler üstümde.
Sonra bir an…
karabasan çekilir geri,
ardında terli bir korku
ve sabaha inanmayan bir kalp bırakır.
Uyanırım.
Gece gitmiştir belki
ama gölgesi
hâlâ üzerimde..
