Çok mu bir şey sahiden, ortak bir çay demlesek?
Çaydanlık bende kalsa, demliği sende...
Ben orta, sen açık içsen;
Gecenin en masum, en kuytu saatlerinde.
Sevginin avuç içi sıcaklığında,
Birer sigara yakıp sessizce
Karşılıklı çay içsek...

Ben sana şiirler okusam,
Sen her satırın yankısını
Çayından aldığın yudumla karşılasan...
Kelimeleri, kalbimize mühürlesek.
Sonra bir suskunluk girse araya,
Hani o kelimelerin yorulup sustuğu yerden...
Çayın buharı konuşsa bizim yerimize,
Gözlerimiz cümleler kursa,
Kalbimiz tercüman olsa birbirine.

Saatler düşse duvardan,
Zaman utangaçça çekilse kenara.
Ne yarını sorsa bizi kimse,
Ne dün gelip kapımizi çalsa...
O an, dünyada sadece "biz" kalsak.
Birer sigara daha yaksak sonra;
Dumanını tavana değil de,
Birbirimizin eksiklerine üflesek...

Ben kırık yanlarımı anlatsam sana,
Sen dinlerken onarsan ruhumu,
Hiç dokunmadan...
Çay soğusa bile içimiz ısınsa,
Gece sabaha yenik düşse de
Biz hiç yenilmesek.

Çok mu bir şey istiyorum ?
Bence değil...
Bazı sevdalar çok şey istemez;
Bir bardak çay,
Bir dize şiir,
Bir de "gitme" demek yeterli…

Rüzgarınkalemi…