Beni kelimelerimle değil,
sustuğum o boşlukla tanı.
Yoruldum gürültüden;
Sahte kalabalığın dışında,
sessizce anla beni.

Yaralarımı deşmeden,
sadece yanımda durarak,
en çok sustuğum o uçurumda
hiç konuşmadan anla beni…

Hiç soru sormadan,
usulca bir gölge gibi…
anlatamadıklarımı,
anlatmak istemediklerimi
gözlerimin içine bakarak
anla beni.

Gözlerimin torbasında duran
o yorgun adamı gör.
Beni haklı çıkarmadan,
sadece “yanındayım” de;
inan, bu yeter bana.
Dokunmadan anla beni.

Sevmek;
birinin yaralarını ezberlemek değil,
o yaraların soğuğunda
üşütmeden yorgan olmaktır.
Perdelerimi aralamadan,
yüreğimi ısıtarak anla beni.

Beni en çok,
kendimi sevemediğim anlarda anla.
Şefkatin konuşmadan,
sıcaklığın yüzüme tutulan
bir ayna gibi; yakmadan…
bakışarak, sarılarak
anla beni.