Kız Fatma…
Şimdi, adını söyledikçe
boğazımıza bir düğüm daha düşüyor.
Bazı şeyler vardır
söylendiği anda
sessizlik ister,
çünkü ses yetmez.

Kız Fatma,
sen daha çocukken
hayat anneni aldı senden.
Annesizlik
yaşla ölçülmezmiş,
biz bunu senin gözlerinde öğrendik.
Gülüşün erken büyüdü,
suskunluğun erken yaşlandı.

Bir annenin yokluğu
boş bir sandalye değildir Fatma,
ömrün içinde açılan
derin bir çukurdur.
Ne kadar sevgi dökersen dök
bir yanı hep eksik kalır insanın.

“Gitme” dedik,
“Olma bu ameliyatı” dedik,
dinlemedin be Fatma…
Bazen insan
en çok korktuğu yere
yalnız başına yürür.
Sen de yürüdün.
Ve biz arkandan
içimiz yana yana kaldık.

Şimdi bir odadasın Fatma,
ışıklar soğuk,
duvarlar sessiz.
Annen yok başucunda
biliyorum…
Ama bil ki kızım,
yalnız değilsin.

Bak,
amcaların burada,
yengelerin burada,
teyzelerin, dayıların,
kuzenlerin…
Bir anne yok belki
ama koskoca bir ordu var arkanda.
Sevgiyle nöbet tutan
bekleyen yürekler var.

Kardeşin Alper burada Fatma,
bak gözleri seni arıyor.
“Abla” diye fısıldıyor başucunda,
duyuyorsun biliyoruz,
tepki veremiyorsun belki
ama o sesi kalbin çok iyi bilir.

Bizi sadece üzmedin kızım,
bizi yaktın.
Seni seven herkes
aynı ateşte bekliyor şimdi.
Dualar sıraya girdi,
eller semaya kalktı.

Rabbim şifa versin sana Fatma…
Çünkü senin asıl yaran
bu ameliyat değil.
Yıllar önce açılan
annesizlik yarası bu.
Kapanmıyor,
ama iyileşiyor…
sevgiyle,
sabırla,
duayla.

Sen dön Fatma,
aramıza dön.
Yarım kalan gülüşünü
tamamlayalım birlikte.
Annen yok belki
ama sevgisiz değilsin kızım.

Dön…
Bir daha içimizi yakma.
Bu şiir kalsın burada,
sen kalma oralarda Fatma.

(Yeğenim için yazdım, dualarınızı bekleriz.)

ALİ RIZA COŞKUN