Zamansız Sevdim

Adını ansam,
dünya duracakmış gibi
Bu yüzden seni en çok
sustuğum yerde sakladım,
Yüreğimde….

Mürekkep kurusa da geçer sanırdım,
meğerse kalemin değil,
tenin hafızasına yazılmışsın…
Silinmezmiş ne yağmurla,
ne yıllarla,
ne de başka birinin iyi gelmesiyle…

Dokunduğum her cümlede
sen çoğalıyorsun içimde,
Sana yazdıkça,
ben eksiliyorum kendimden,
Hiçbir şiir, sana değdiği kadar
kimseye dokunmuyor.
Benide incittiğin kadar
Kimseleri incitmiyordu…

Ben seninle kalmayı düşlerken,
sen hep gitmenin yollarını aradın….
Bir ömre sığdıramadım ayrılığı,
çünkü ben,
kalana en çok kıymet verenim…
Sonra anladım ki ;
insan en çok sevdiğinin yanında
kendine bile geç kalıyormuş…

İçimde dinmeyen bir uğultu var;
geceleri duvarlara çarpıp duran,
söylemeyince büyüyen bir sızı…
Sustuklarımı herkes doydu da,
bir tek sana doyuramadım…

Şimdi hangi sokağa çıksam,
gölgen omzuma düşüyor….
Adımlarım ilerliyor belki,
ama ruhum hâlâ ,
sende duruyor….

Ama bildiğim bir şey var:
Seni anlatmaya kalksam,
kalem elimde kırılıyor…
ve şiir,
tam sana benzediği yerden,
yarım kalıyor….