Yaradan Doğan Sevda

Ben ölmedim o gün,
sadece dünya benden çekildi bir anlığına.
Geri döndüğümde
hayat hâlâ kan kokuyordu
ama kalbim
senin adını temiz bir yerden söylüyordu.

Kırıldım, evet.
Camın öğrettiği bir şey varmış:
Parçalanan ışık
daha çok parlıyormuş meğer.
Ben de seni
kırık yerlerimden sevdim.

Artık acı bağırmıyor içimde,
fısıldıyor.
Çünkü sevda,
gürültüyü sevmez.
O sessiz gelir
ve insanın bütün içini doldurur.

Bir gün elimi tuttun,
farkında olmadan.
O an anladım:
Bütün raporlar yalan,
asıl teşhis
kalbin yeniden atmasıymış.

Ben seni beklemedim,
ama seni hep tanıdım.
Çünkü bazı sevgiler
zamandan önce gelir
ve insanın ruhuna yerleşir.

Gözlerinle konuştuğunda
hiçbir siren çalmadı.
Hayat durmadı.
Aksine,
ilk kez doğru yerinden başladı.

Şimdi biliyorum:
Sevda,
yarayı inkâr etmek değil,
onunla birlikte yürümektir.

Ben seninle yürümeyi seçtim.
Eğer bir gün
korkularım kabarırsa,
elimi bırakma.
Çünkü ben seni
güçlü olduğum için değil,
kırıldığım hâlimle sevdim.

Kırmızıyla çizilen hayat
beni yaraladı.
Ama seni bana bıraktı.
Ve bu,
bütün mucizelerden daha ağır.

Son sözüm şu olsun:
İnsan iyileşmez bazen,
ama sever.
Ve bazı sevgiler
iyileşmekten daha büyük bir kurtuluştur.