0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
28
Okunma
Artık acı anlatmıyorum,
çünkü acı beni anlattı.
Kanayan yerlerimi saymayı bıraktım;
hangi yaradan sevildiğimi biliyorum.
Hayat beni kırmızıyla çizdi,
ben çizginin dışına çıktım.
Camdan geçtiğim yerlerde
ışık öğrendim.
Sevda,
yarayı kapatmadı
ama anlam verdi.
İyileştirmedi belki,
ama ayakta tuttu.
Artık “keşke” yok,
“ya olsaydı” da.
Sadece “oldu” var.
Ve olduysa,
yaşanmaya değerdi.
Ben eksik kalmayı öğrendim,
ama yarım kalmamayı.
Çünkü kalp,
kırıldığında değil,
inkâr edildiğinde durur.
Şimdi sessizim,
ama teslim değil.
Yavaşım,
ama vazgeçmiş değil.
Hayat bana kaldı.
Ben hayata.
Ve bu defter
burada kapanıyor.
