Camdan Sonra Sevda

Kırıldım, evet
ama her kırık yerim
seni sevmeye açılan bir pencere oldu.
Cam kesiklerimden sızan kan değil artık,
adını fısıldayan bir sıcaklık var içimde.

Hayat beni yere çarptığında
sen düşmedin içimden.
Bedenim raporlara teslimdi belki
ama ruhum
senin sesini ezberden biliyordu.

Hastane ışıkları soğuktu,
ellerim boş.
Ama kalbim,
bir gün yeniden seveceğini
ısrarla sakladı kendine.

Biliyor musun,
insan en çok kırıldığı yerden
sevmeyi öğreniyor.
Çünkü kaybın ağırlığını bilen kalp,
sevdayı incitmeden taşır.

Artık bandaj sarmıyorum yaralarıma,
çünkü sen değince
acı susuyor.
Her dokunuşun
zamanın unuttuğu yerleri hatırlatıyor bana.

Korkuyorum, evet.
Ama korkunun olduğu yerde
sevda daha gerçek oluyor.
Koşmuyorum sana,
yavaş yürüyorum;
düşmemek için değil,
her adımı hissetmek için.

Eğer bir gün gözlerime bakarsan,
orada kazayı değil
kalanı göreceksin.
Yıkımı değil,
direnen sevgiyi.

Ben hayata kırmızıyla çizildim,
ama seni
kalbime siyahla yazdım.
Silinmeyen,
zamana dirençli bir yazıyla.

Ve şimdi şunu biliyorum:
İnsan ölmekten değil,
sevilmeden yaşamaktan korkmalı.
Ben sevdim.

Hem de kırık hâlimle.
Eğer bu bir mucizeyse,
adını koyuyorum:
Sevda.