öldüm.
bunu bir çiçek anladı önce,
vazoda eğilen boynundan.
sonra pencere,
açık kalmış bir düşünce gibi.

bedenim,
odada unutulmuş bir elbise.
ben içinden çıktım,
daha hafif bir yalnızlığa.

üstümden bir ilahi ses geçti.
adımı söylemedi.
zaten adlar,
bu kadar sessiz bir yere yakışmıyor.

yaşarken,
kendime çok yakındım.
şimdi kendimden uzağım.
bu iyi bir mesafe.
nihayet nefes alıyor ruh.

dünya,
arkamdan kapıyı çekti.
ne gürültü,
ne vedalaşma.
sadece ince bir çatlak.
oradan sızıyorum.

düşüncelerim hâlâ ıslak.
dokunsam dağılacak.
hiçbirini toplamıyorum.
dağınıklık,
artık bir suç değil.

öldüm.
çünkü kalmak,
fazla ağır gelmişti.
çünkü yaşamak,
her gün kendini açıklamak demekti.

şimdi,
sessizliğin içinde,
yavaşça akıyorum.
ne acelem var,
ne geri dönüşüm.

ölmek,
belki de,
ilk kez,
kendimle çarpışmamaktı.