Uzun süre kendimden haberim yoktu,
Bir boşluğun kıyısında dururken gördüm.
Aklım omzumdaydı, yüküm pek çoktu,
Sessizce içimden çürürken gördüm.

Burada her düşünce dikenli bir yol,
İzan susar, mantık düşmüştür darda.
Gönlüm harap, kalbim kırık bir kol,
Vicdanı kendime vururken gördüm.

Geceyi gündüze katmış bu yerler,
Saatler durmuş, zamansa küser.
Gözümde büyür, küçülür yüzler,
Suretim suretimi ürkütürken gördüm.

Düşlerim yorgundu, uykum talandı,
Geceler aklımı sınarken gördüm.
Ne varsa içimde zamana kandı,
Sabahı geceden sanarken gördüm.

Duvar sus pus olmuş, ben ise dilsiz,
Her soru cevapsız kalırken içte.
Bir yanım eksik, bir yanım yersiz,
Kendimi kendime kırarken gördüm.

“İyiyim.” demek dilimde bir ses,
İçimde fırtına koparken gördüm.
Doğru boğazımda kaldı bir anlık nefes,
Yalanı kendime sokarken gördüm.

Delilik yazıldı alnıma benim,
Silinmez bir izdi, kazınmış derim.
Aynaya baktıkça kaçışta kendim,
Suretimin benden kaçarken gördüm.

Bazen bir isim dolanır dilimde,
Söylemem, söylersem dağılırım ben.
Yokluğun ağırdır hâlâ elimde,
Taşıdıkça biraz daha eğilir gördüm.

Kapılar gıcırdar, sayım yaklaşır,
Hekimin bakışı soğuk ve yorgun.
Herkes yerli yerinde kalıp da şaşır,
Aklımı bahçede dolaşır gördüm.

Kadir TURGUT