Cümlelerin son kullanma tarihi geçti artık; içimde sana dair ne varsa birer birer sustu.
Hani o her şeyi hallederiz dediğin o sahte güvenliğin enkazı altındayız şimdi.
Sen giderken geride bıraktığın bu sağır boşluk, aslında senin en dürüst itirafın;
Diline doladığın o bütün parıltılı vaatlerin, meğer sadece karanlığını örtmeye çalışan birer örtüymüş.

Genzimde düğümlenen o ekşi tadın adı sitem değil artık; kendini seninle harcamış bir kalbin ağır pişmanlığı.
Şimdi aramıza ördüğün o buzdan duvarlar, senin korkaklığının en büyük anıtı.
Sen gürültüyle gitmeyi seçtin, bense bu kimsesiz sükûnetin içinde kendimi yeniden doğurmayı.
Bakışların bile artık birer yabancı bayrak gibi dalgalanıyor aramızda.

Sözcükler senin için kaçacak birer delikti; ama şimdi o deliklerin hepsi kapandı.
Şu an aramızda büyüyen o kara delik dürüsttür; çünkü artık üzerine basıp geçebileceğin hiçbir yalan köprün kalmadı.
Anladım ki; insan en çok, sığınacak bir cümlesi kalmadığında anlıyormuş kimin için hiçbir şey ifade etmediğini.

Ruhun, senin o yapay fırtınalarına zaten hiç inanmamıştı; o sadece bu fırtınanın sonundaki o sarsılmaz kayayı bekliyordu.
Bu sessizlik öyle bir gecede çökmedi üzerimize; senin sinsice biriktirdiğin o vazgeçişlerin tortusudur bu.
Yüzüme bakarken başka limanlara hayal kurduğun her anın bedelidir bu dilsiz sağanak.

Sen şimdi kendi yalanlarının içinde boğulurken, ben bu sessizliği kendime bir zırh yapıyorum.
Orada ne senin için bir mazeret kaldı, ne de benim için sana acıyacak bir köşe; sadece o hiç uğramadığın vicdanınla baş başasın şimdi.
Bana tek bir harfin bile ne kadar ağır bir yük olduğunu, senin o hafifliğin öğretti.

Bırak kalsın bu dilsiz dürüstlük; bırak üzerimize yıkılsın.
Bu bir son değil, senin bende bitişinin, benimse kendi kuytu sığınağımda iyileşmeye başlayışımın hikayesidir.
Bir gün bir kelime yeniden hayat bulacaksa aramızda, o kelime önce bu tozlu enkazın altında can çekişmeli.
Saf, güçlü ve artık senin gibi kokmayan bir kelime...

Şimdi avucumda sadece tek bir kelimenin soğuk cesedi:
"Eyvallah."
Sen sahneleri seversin; en büyük yalanlarını o ışıklı meydanlarda, alkışlar içinde kustun.
Bense bu kan sızan sığınakta,
dilsiz gerçekleri kalbimin duvarlarına kazıyorum.
Senin gürültün bitti, benim kıyametim ise bu sessizlikte gizli.
Cemre Yaman