Şimdi dışarıda yağmur,
En çok kimsesizlerin omzuna dokunuyor.
Ben ise bir fincan kahvenin soğuyan kıyısında,
Seninle başlamayan cümlelerin ağırlığını taşıyorum.

Biliyorsun, bazı vedalar söylenmez; Sadece bir sokağın ıslaklığında kalır insanın izi.
Sen giderken şehir susmuştu,
Bense içimdeki gürültüyle baş başa bırakılmıştım.

Uzaklara bakıyorum...
Gözlerimin takıldığı her yer, senden kalma bir boşluk.
Oysa ne çok söz biriktirmiştim sana dair;
Şimdi hepsi, camdaki buğuya yazılmış adsız harflerden ibaret.

Zamanın bittiği yerde değilim, Zamanın sende takılı kaldığı o çıkmazdayım.
Kaldırımlara vuran her damla,
İçimde bir yerlerde senin adını fısıldıyor.


Korktuğum başıma gelmedi aslında, Ben zaten senin gidişine, en başından hazırdım.
Sadece insan, beklediği fırtına koptuğunda bile
Üşümekten vazgeçemiyormuş
bunu anladım.

Şimdi hangi gemi seni geri getirse, Ben artık o limanda bekleyen çocuk değilim.
Büyüdüm, eksildim ve en çok da
Senin bıraktığın yerden başladım tükenmeye.

Kahvemin buharı çekildi, oda soğudu...
Hayallerimin üzerine kar yağıyor şimdi
İnsan en çok, her gün önünden geçtiği bir kalpte
Mülteci kaldığına yanıyor.

Unutmak, bir eylem değil bir yenilgidir.
Ben seni unutmak için değil, Hatırlarken canım daha az yansın diye
Kelimelere sığınıyorum bu karanlık odada.

Penceremin pervazına bir hüzün tünemiş,
Senin sesine benzeyen rüzgârlar esiyor dışarıda.
Adını anmıyorum artık,
Çünkü adın, dilimin ucundaki en büyük yara.

Belki de en zoru buydu;
Seni severken, senden vazgeçmek zorunda kalmak.
İçindeki yangını söndürmek için
Kendi yağmurunda boğulmayı göze almak.

Bak, yıl da bitiyor, ömür de...
Ama bendeki "sen" nöbeti hiç bitmiyor.
Yollar kapandı, adresler değişti,
Ama kalbim hala o eski mahallede seni bekliyor.

Ve asıl mesele gitmen değildi.!
Giderken seni de bende bırakman... Şimdi kiminle sustuğun değil,
Kiminle susarsan sus,
En çok benimle öleceğin gerçeğidir
bu aşkın son sayfası.!!


Cemre yaman