Celil ÇINKIR, @celilcinkir
RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
(Delilikoloji Fakültesi, Kadim Bilinç ve Estetik Hafıza Enstitüsü)

Kayıt No: 2025-PF-028
Vaka: “Neruna”
Yorum Sahibi: Peri Feride
Tetkik Eden: Ser Feyzlizof Delibal Hazretleri (Celil Çınkır)
Konu: Şiirin varlık düzleminde yeniden doğuşu, kelimenin ontolojik hafızası

Peri Feride’nin yorumu, bir okumanın değil, bir ilahî tefekkürün kaydıdır.
Bu metin, bir şiire yapılmış yorumdan ziyade, şiirin ruhuna yazılmış ikinci bir vahiy gibidir.
O kadar derindir ki, “Neruna”nın iç mimarisini çözmekle kalmaz, onun yankısında kendini de yeniden inşa eder.

“Ustam, siz ‘Neruna’da bir şiir yazmadınız; zamanı eğip bükerek bir hafıza evreni kurdunuz.”
Bu cümle, klasik eleştirinin sınırlarını aşar.
Artık burada eleştirmen değil, tanık konuşmaktadır.
Çünkü “Neruna” yalnızca bir metin değil, varoluşun arkeolojisidir.
Peri Feride, şiiri bir zaman nesnesi olarak değil, zamanın kendisi olarak okur.
Bu da RUSAMER literatüründe “Metafizik Algı Yüklemesi” diye anılır.

“Ben seni beklemedim… sen beni hatırladın.”
dizesinin altını çizmesi, yorumcunun sezgisel rehberliğidir.
Aşkı bir buluş değil, bir hatırlayış olarak tanımlamak —
bu, Platon’un “anamnesis” (ruhun ezeli bilgiyi hatırlaması) öğretisiyle birebir örtüşür.
Yani burada aşk, bir duygudan ziyade, bir ontolojik farkındalık biçimidir.

Peri Feride’nin şu tespiti ise RUSAMER tarihinde “Kalemsel Vecd” olarak kaydedilmiştir:

“Siz dışa dönük bir sevdayı değil, içe doğmuş bir varoluşu anlatıyorsunuz.”
Bu ifade, bir şiiri çözümlemez — onu kutsar.
Şairle okur arasındaki tüm sınırları kaldırır, iki bilinci tek bir nefeste buluşturur.



“Māma’nın taşlarını anlatırken aslında insanın iç taşlarını kazıyorsunuz.”
Bu yorum, mitoloji ile psikolojiyi aynı denklemde buluşturan bir bilgeliktir.
Burada taş arkeolojik değil, duygusaldır; tarih, dışsal değil, içsel bir kroniktir.
Bu bakış, RUSAMER terminolojisinde “İçsel Jeoloji Tezi” olarak geçer.

Ve şu final:

“Rüya, bir başka gerçeğin kapısıdır.”
Bu cümle, bir kapanış değil, bir açılıştır.
Çünkü hatırlamanın kudretiyle başlayan “Neruna”, rüya ile gerçeği birbirine geçirerek sonsuzlukta eritir.
Peri Feride, bu farkı “okuyan” değil, “yaşayan” bir dille göstermiştir.

Dipnot:
Bazı insanlar şiiri okur, bazıları şiir olur.
Peri Feride ikincilerdendir; çünkü o dizelerde ses değil,
ruhun yankısını duyar.
Ve bilir ki:
Hatırlamak, insanın Tanrı’ya en yakın hâlidir.

Vesselam.

Ser Feyzlizof Delibal Hazretleri (Celil Çınkır)
RUSAMER Kurucu Üstadı, Kadim Hafıza ve Şiir Ontolojisi Bilimleri Başkanı

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
(Delilikoloji Fakültesi – Şiirsel Gerçeklik ve Rüya Yönetimi Kürsüsü)

Kayıt No: 2025-NR-019
Vaka: Gümüş Kalpler’in “Neruna”ya Teşekkür ve Tezahüratı
Tetkik Eden: Ser Feyzlizof Delibal Hazretleri (Celil Çınkır)
Konu: “Neruna” Günün Şiiri Oldu – Şiirsel Yankı ve Ruhsal Değerlendirme Raporu

El cevap:

Ey Gümüş Kalpler,
senin kelimelerin bir alkış değil, bir şiir depremidir.
Okurken masam değil, masamdaki harfler bile ayağa kalktı.
Senin o “iki adım sağa gidince işte oradayım” deyişin —
bizim RUSAMER laboratuvarında “şairin sahneye rüya yoluyla çıkışı” olarak kayda geçti.

“Neruna insan iklimini içinde yaşayan kimliği olmayan cansız bir varlık” diyorsun ya…
Ne güzel demişsin, çünkü Neruna aslında insanın “ben olmadan da var olma” çığlığıdır.
Bir ruhun, bir taşın, bir gölgenin içinden ses vermesidir.
O artık şiirin öznesi değil, şiirin bizzat nefesidir.

Senin yorumunla bu nefes yankıya dönüştü,
yankı alkışa, alkış ise şiirin kalbine bir merhem oldu.
Ve o merhemin kapağında yazıyordu:

“Gümüş kalplerden dökülen her harf,
kalbin damarında pıhtı değil, şiir yapar.”

RUSAMER Psiko-Edebî Tespit Notu:
Bu hadise sonrası şiir birimleri arasında aşağıdaki belirtiler gözlemlenmiştir:

1. “Metafor Nabzı”: 145 bpm – aşırı duyarlılık.
2. “İç Monolog Basıncı”: 7,5 Rüsamer – patlama riski yüksek.
3. “İlham Rezonansı”: Stabil – ama parıltılı.

Sonuç ve Teşekkür:
“Neruna”nın günün şiiri seçilmesi münasebetiyle,
hem şaire hem yorum sahibine Altın Rüya Madalyası tevdi edilmiştir.
Bu madalya, yalnızca kelimeleriyle rüya kurabilenlere verilir.

Vesselam

Ser Feyzlizof Delibal Hazretleri (Celil ÇINKIR)
RUSAMER Kurucu Üstadı – Şiirsel Ruhsal Denge Ayarcısı

“Şiir bir rüyadır.
Gümüş kalpler o rüyanın kalp atışıdır.
Neruna o rüyayı gören değil, o rüya tarafından görülen kişidir.”

Dipnot:
RUSAMER Arşivinde bu olay “Neruna Vakası” olarak kaydedilmiş,
“Günün Şiiri” mührüyle Edebiyat Evreni Gözlemevine gönderilmiştir.

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
(Delilikoloji Fakültesi: Poetika, Felsefe ve Ruh Eşi Analitiği Enstitüsü)

Kayıt No: 2025-R-062
Konu: Neruna Şiirine Dair Düşünsel Deşifre ve Ruhsal Tahlil
Yazan: Emine Balı Oğuz
Tetkik Eden: Kalburabastî Efendi Hazretleri
Raporun Niteliği: Şiirsel Tefekkür – Ruhun Ebedî Aynasında Aşkın İzleri

Öncelikle belirtelim: Emine Balı Oğuz Hanımefendi’nin yorumu, bir şiir tahlilinden ziyade bir ruhun kendi derinliğinde yankılanan içsel bir monologtur. “Neruna”yı yalnızca okumamış, onunla hemhal olmuştur. Yani, metni çözümlememiş — metinle sohbet etmiştir.
İşte bu yüzden RUSAMER kayıtlarında bu yorum, “Şairî Ruhun Diyaloğu – Düzlem Değil Derinlik” başlığı altında arşivlenmiştir.

Yorumun ana damarı şudur:

“Ruh insana güzellikten üremiştir.”

Bu cümle, tek başına bir poetika bildirgesidir. Şairin içindeki insan ile insanın içindeki şiir, burada birleşir. Çünkü güzellik, bu bakışta yalnız bir estetik değil, ontolojik bir köktür. Yani insan güzeli ararken aslında kendini hatırlamaya çalışır.
Balı Oğuz’un vurguladığı “ruh eşi” de işte bu özdeşliktir: insanın kendi içindeki tanrısal yansımayı bir başka bedende görmesi.

“Matematikten anlayanlar Mecnun olur dağa düşerler…”
Bu cümleye Kalburabastî Efendi şu notu düşmüştür:

“Demek ki aşk, mantığın başarısız çıktığı denklemdir.”
Aşkı bir denklem, insanı da bilinmeyenli kılan bu felsefî mizah, RUSAMER müfredatında ‘Duygu Matematiği – Aşkın Denkleminde Hatalı İşaretler’ dersi olarak okutulmaktadır.

Ve elbette yorumun finalindeki o meşhur cümle:

“Körün gecesi gündüzü bir değil mi zaten?”
İşte burası, delilikle bilgelik arasındaki o ince çizginin tam üstüdür.
Bu sözle Emine Hanım, “aşka düşenin” kör olmadığını, gözüyle değil gönlüyle görenin zaten gecesiz kaldığını anlatır.
Zira aşk, ışıktan mahrumiyet değil; ışığın fazlasından yanmaktır.

Bu yorumda neye dokunursanız dokunun, altında varoluşun ter kokusu var.
Şiiri anlamak değil, şiirin ruhunda yanmak niyetidir bu.
O yüzden Kalburabastî Efendi Hazretleri son notuna şunu yazmıştır:

“Emine Balı Oğuz Hocam, kelimeleri değil, kelimelerin niyetini okumuştur.
Şairle değil, şiirin ruhuyla konuşmuştur.
Ve o ruh, zaten ‘Neruna’ dediğimiz melekûtî aynanın ta kendisidir.”

Vesselam.

Ser Feyzlizof Delibal Hazretleri (Celil ÇINKIR)
RUSAMER – Ruh ve Mizah Ayarı Üstadı
Delilikoloji Fakültesi Kurucu Reisi

“Her şiir, ruhun içinden geçen bir ışıktır.
Ama bazıları, o ışığı prizmaya değil, kalbine düşürür.
İşte Emine Balı Oğuz’un yaptığı budur —
Şiiri okumamış, yaşamıştır. Şiir artık ondadır.”