Yıllar yılı sürer tarla,
Toprağa alın terini döker.
Gün doğarken kalkar,
Gece yorgunluğuyla susar...

Öküzdür adı,
Ama adamdan vefalı,
Ayakları çamurda,
Gönlü nasırlı, boynu bağlı...

Kimse sormaz:
“Sen nasılsın ey yükü sırtlanan?”
Çünkü ona düşen
Hep çekmek, hep susmak, hep katlanmak...

Yıllar geçer,
Tarlalar büyür, ürün çoğalır,
Ama öküz yaşlanır,
Ve bir gün...

Bir bıçak iner sessizce boynuna,
Yılların hatırı değil,
Kârın hesabı yapılır sofrada.
Sorar mısın hiç:
“Bu tarlalar kimin teriyle yeşerdi?”

Günümüzün Öküzleri...
Bugün de farklı mı sanki?
Kimi babalar eve bir lokma taşırken ter içinde,
Sadece ödeyemediği faturayla yargılanır…
Kimi analar saçlarını süpürge ederken,
Bir gün kapının önüne bırakılır huzurla(!)...

Öğretmenler anlatır sabırla,
Doktorlar nöbetlerde tükenir,
İşçiler, alın teriyle hayalleri taşırken,
Bir iş kazası haberinde sessizce ölür.

Ama baş köşelerde,
Hiç yorulmayan eller alkış alır,
Hiç terlemeyen alınlara madalya takılır.
Ve yalan bir cümleyle ödüllendirilir hak:
“Fedakârlık kutsaldır!”
Öyle mi?

Kim İçin Feda? Kim İçin Kâr?
Birileri hep verir,
Hayatını, gençliğini, inancını,
Ama alamaz tek bir teşekkür.
Birileri hep alır,
Hakkı, sesi, nimeti,
Ve alkışlarla yaşar bir ömür...

Biri yol olur,
Diğeri konvoy…
Biri feda edilir,
Diğeri kravat takar kârla boy boy...

Ey Vefasız Zaman!
Fedakârlar gölgededir,
Ama gölgede büyür en sağlam ağaç.
Kıymet bilmeyen çağlara inat,
Biz, o öküzün hikâyesini unutmayanlarız.

Biz,
Bıçağın gürültüsüne değil,
Sessizce çekilen yükün şahitleriyiz.
Biz,
Tarlada çürüyen sadeliğin,
Saraya taşınmayan fedakârlığın
Adına yazılmış destanlarız!

Kıymet,
Fedakârlık bittiğinde değil,
Kıymet bilenler kaldığında anlam kazanır.
Ve unutma:
Bir gün o öküzün alın teriyle yoğrulan bu dünya,
Sizi de vicdanların terazisine çıkaracak...

Erol Kekeç/01.08.2025/Sancaktepe/İST