21
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
2433
Okunma

daha dokuz yaşımdı
kalbimden ayrılırken...
ölü bir gece vakti
gözlerin öğretmişti baba
korkmamam gerektiğini
hayatın çakallarından.
yamuk gibiydiler
pabuçsuz ve hicapsız uluyan
ayaklarına pek gülerdim
baksana şimdi de ellerim yok
şiirlerimi yazarken
neden ağlıyorsun ki?
oysa pamuk gibiydiler
aç ve ihtiyardılar. ahh gönderdim!
uzak şehirlerden birinde
uyuyan bir adamın
yastığına ilmek ilmek işlendiler
bana bunu şiirler öğretti baba
tir tir kıskanacaksın ellerimi hep
o yastığa kırçıl kırçıl dağılmış
sevginin sakallarından.
JD
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.