SÖYLEYEMEDİM
Fevzi Emir Yılmaz

El pençe diz divan huzurundayım,
Gözlerin mâbedim gönlün sarayım,
Mutluluğa talip bir fukarâyım,
Hislerimi sana söyleyemedim.

Suyum sensin ekmeğim sen aşım da,
Bu nasıl sevdadır tüter başımda,
Dursa da cemalin her gün karşımda,
Sana merâmımı söyleyemedim.

Her bakışta ciğerimi yakarsın,
Yüz çevirsen benliğimi yıkarsın,
Bilmem kimin kısmetine çıkarsın,
Tuttuğum dilektin söyleyemedim.

Seyrine doyulmaz bahçenin, bağın,
Çöl cennete döner değse ayağın,
Görse seni kalbi durur zambağın,
Lal oldu dillerim söyleyemedim.

Bilseydim meylin var sevdadan yana,
Bir çift sözün ile kıyardım cana,
Zehri şerbet deyip içirdin bana,
Çektiğim acıyı söyleyemedim.

Mahkûm ettin beni gül cemaline,
Yanıldım yakıldım düştüm eline,
Dertli dertli vurup sazın teline,
Ayrılık türküsü söyleyemedim.

Yabancısı oldum kendimin bile,
Bilmem nasıl biter bu dert bu çile,
Sensiz bütün yollar gider meçhule,
Düştüğüm yolları söyleyemedim.

Gözlerin dört mevsim, ellerin bahar,
İnci gerdanından süzülür saçlar,
Çatılsa kaşların bir yangın çıkar,
İçimdeki nârı söyleyemedim.