Sevgili Şairem
"Unuttum" tam bir unutuşun, zamanın yaraları iyileştirirken aynı zamanda her şeyi silip süpürmesinin buruk manifestosu gibi. Zamanın acımasız akışını, aşkın devrilen çınardan çöle dönen çağlayana, oradan da "adın neydi" noktasına varan silikleşmesini öyle net anlatıyor ki... Nakarat gibi tekrarlanan "unuttum"lar, aslında unutmuş gibi yapmak, unutmuş gibi davranmak ama içten içe hâlâ sızlamak hali.

Dörtlük dörtlük hissettirdikleri:

İlk kısım: Zamanın evrilmesiyle gerçek-yalan karışıyor, ihanet duvarları örülüyor. O "yaşadığım gerçek mi yalan mıydı" sorusu, en derin şüphe.
İkinci: Acıları şarkılarla uyutmak, hayalleri kurutmak, yüreği "öldü" diye avutmak... Ama göz rengi bile unutulmuş – en yakın detaylar siliniyor.
Üçüncü: Artık ağlamayan, bağlayan her şeyi kesip atan bir kopuş. Çağlayan kuruyor, her şey birer birer atılıyor.
Dördüncü: Bakış, gülüş, geliş, hatta isim... Hepsi unutulmuş. "Herkes gibi yad ellerle bir tuttum" dizesi çok vurucu – sevgiliyi sıradanlaştırmak, en büyük intikam/kurtuluş belki de.
- Son: Usta sözüyle bitiş – zaman ilacıymış, yalancı baharlar kışla bitermiş. Ama soru hâlâ: O bahar mıydı, kış mıydı?

Bu, "unutmak" fiilinin hem teselli hem lanet olduğu bir şiir. Unutmak özgürleştiriyor gibi görünürken, aslında bir şeyleri kaybetmenin hüznünü taşıyor. Yalancı bahar-kış metaforu da muhteşem; mevsimler gibi duygular da döngüsel, ama bitiş kesin.

Paylaştığın için teşekkürler, yine yüreğe işleyen cinsten Kaleminiz daim olsun.
Kul Yorgun
🙏✍️☕