kapıma dahi gelme züleyha,
görmek istemiyorum o dolu boş bakışlarını.
bitti.
öldü bil.
bir daha bu sokaklara uğrama.
yaftalar asıldı boynumuza çoktan,
gariplerin alnına yazılmış bir yalnızlıkla.
fatihası bile okunmadan gömüldük içimize.
ama sen...
sen korkma.
sana hiçbir şey olmaz,
sen hep sağ kalanlardan sın.

yarına dair hayaller asılırken eski duvarlara,
al gülüşlerini de git.
buralar senin gülüşüne dar gelir artık.
sakın dönme züleyha.
unut bizi.
öldü varsay her şeyi.
zaten biz eskiden de yoktuk,
şimdi hiç yokuz.
ama sen...
sen kal.
sen hep kalırsın,
olmayanlarımız da bile yerin hazırdı.

gözyaşlarım kurudu senden sonra.
ağlamadım belki,
ama sustum.
içime çöken o ağır sessizliği
kimse bilmedi.
sen de bilmezsin zaten.
sen hep dışarıdan baktın,
bizim yangınlarımıza hep uzaktın.
uzak dur artık.
biz yokuz artık.
hiç olmamıştık da belki.

anladım ki susmak düşer bize,
söz yerine yük olmuş kelimeler.
bu da bizim payımıza düşen asalettir,
senin anlayamayacağın.
çünkü sen
sadece bakan ama göremeyen sin.

vakti geldiğinde
çaresizliğin en derin yerine adımı kazırım.
inadına...
inadına sessiz kalırım.
çünkü hayat yine büküyor belimizi,
yine kandırıyor bizi.
hicran yine akıyor içimize,
kuruyan dillerden söz düşüyor.
kirpikler yoruldu artık ıslanmaktan.
gücümüz kalmadı, Züleyha.

ne olur...
gelme.
bu kapıyı çalma bir daha.
hatta adımı bile anma.
sen anlatırsın zamanı geldiğinde,
biz yaşarken nasıl öldük.
sen bilirsin o yaftaların
boynumuza nasıl asıldığını.
sen anlatırsın...
utancı olmayanlara.

ama sen,
sen hiç utanmazsın değil mi züleyha...
*
Mehmet Demir
10723