Sevmek bazen ölçüsüzlükle sınanır,
Çok sevince yetememek gibi..
Fazla verince soluk gitmek gibi,
Ben hep "Fazla" dan yandım..
Ama konu çiçek değildi..
Keramet sende değildi,
Acemi bir kuştu yüreğim,
Yüreğinin kırık ve dikenli dallarina yuva yapmaya kalkan,
Ben düşe düşe,
Yara ala ala vazgeçtim,
Senin dallarina tutunmaktan,
Sundugun baldıran zehrini abı hayat diye yutmaktan,
Ve bendim yine gönlüme kızılcık şerbetini sunup,
Sana bal gibi gösteren,
Talihim yokmuş,
Böyle hayat batsın demiyorum,
Sineme vura vura yaşattı ve acıyla harmanlayip büyüttü beni,
Kelebek olmak için önce tırtıl gibi sabretmek lazım...
Bazı yürekler, acıyı ilmek ilmek örerek büyür.
Kırık dallara tutunmak da,
zehri bal sanmak da bizim sınavımızdı belki…
Ama her düşüşte biraz daha içimize yürüdük.
Şimdi kanatlarımız yaralı belki,
Ama ;
sabrımız rengârenk…
Ve evet, kelebek olmak sabrın en güzel meyvesidir…
Haliyle,
Kimseyi ruhunla kucaklaşmaya zorlama!
"Sevgi din gibidir onda da zorlama yoktur.


Kadir TURGUT