Çürümüş bir sessizlik taşıyorum cebimde,
metro raylarına benzeyen damarlarımda
adını fısıldıyor serseri sinyaller
Özledim.
Ama neyi?
Belki bir dudağın kenarından düşen
ve hiçbir zaman yere çarpmayan heceyi
belki bir sigaranın küllüğünde unuttuğumuz
gecenin yarısını.

Ölüm gibi sevişiyorduk biz,
karanlıkta bile göz göze gelmeden
birbirimizin iç organlarına şiir yazıyorduk
dilimde yankılanıyordun sen,
bir ayinin eksik duaları gibi,
ve ben hep eksik doğuyordum sana.

Çıkıntılı bir hüznüm var,
dokunduğun her yerimde cam kesiği.
Sarılmak istesem,
kendimi dilimliyorum fark etmeden.
Seninle doluyum,
ama susunca dökülüyorum her yerime.

Bir otobüs camında unutulmuş buhar gibi,
hala yazıyorum seni,
okuyamıyor kimse
harflerim çığlık, hecelerim suskun.

Ve ben yine,
özledim demenin bütün yollarını deniyorum
kan gibi,
kusur gibi,
Tanrı gibi.