o sessizlikle çoktan barıştım.
bir duyan yoksa,
ben de kendime konuşurum artık.
bir yankı gibi…
uzanır içimde eski bir sesin kırıkları.

ne çok insan geçti yanımdan.
ne çok yüz,
ne çok gülüş,
ne çok vefasızlık…
hepsinin içinde kendimi ararken
daha çok kayboldum.

zamanla öğrendim,
kalabalık, dost değilmiş her zaman.
sevgi, her dokunuşta kalmazmış avuçta.
ve herkes sandığım,
kendisi bile değilmiş aslında.

bir adım geri çekildim sonra.
bir adım daha.
sonra sesim sığmadı sözcüklere.
kaldım.
bir başına.

içimde anlatmadığım ne çok şey birikti,
dile gelmedi.
yük olmasın istedim.
oysa ağırlık benmişim meğer.
kendi içimin yükü.

şimdi bir rüzgar gibi geçiyorum
hayatın dar sokaklarından.
kimi görse beni, tanımaz.
kimse bilmez içimdeki eksilmeleri.

olsun.
ben bilirim.
ben duyarım kendimi.

azar azar biter insan.
ve gün gelir,
adını bile anmadan
sessizliğe karışır giderim.
geldiğim gibi
*
Mehmet Demir
13621