Ah, Gazze… Gözyaşım, dinmeyen sızım,
Bu nasıl bir devran, bu nasıl bir yazım?
Yüreğim daralır, boğazımda hıçkırık,
Dünya dilsiz şeytan, vicdanlar kırık.

Gazze kan ağlarken, minicik yavrular,
Paramparça olmuş, dağılmış yuvalar.
Bir bebek enkazda, melek olmuş uçmuş,
Annesi feryatta, umutları hiçmiş.

O minik ellerden kan damlar durmadan,
Hangi kitap yazar, bu zulmü sormadan?
Çocuklar ölürken, sessiz mi kalınır?
Bu nasıl bir insanlık, nasıl dayanılır?

Liderler toplanır, kınarlar sadece,
Nutuklar atılır, gündüz ve gece.
Sözler havada uçar, bir de bakarsın,
Yine aynı tas, aynı hamam, yanarsın!

"Kardeşimiz" derler, timsah gözyaşları,
Sofraları zengin, tıka basa aşları.
Birkaç dua, birkaç demeç, hepsi bu,
Sonra unutulur Gazze’deki kabus, o ulu.

Hani nerede yiğit, nerede o gür ses?
Zalime "Dur!" diyecek kalmadı mı nefes?
Petrol kralları, altın tahtlarında,
Korkudan titrerler, kendi rahatlarında.

Ümmetin yetimi ağlar, onlar seyreder,
Bu vebal altında nasıl hesap eder?
Saraylar yükselir, Gazze yerle yeksan,
Söyleyin, bu mudur adalet, bu mudur iman?

Boykot çağrısı yapılır, cılız bir fısıltı,
Kim duyar, kim takar, kim eder bir sıkıntı?
Üç gün konuşulur, sonra derin bir sükût,
Raflar yine dolu, alınır çeşit çeşit kut.

Markalar aynı, değişen bir şey yok,
Sanki Gazze uzak, sanki karınlar tok.
Oysa bir lokmadır, zalime giden kurşun,
Farkında değil miyiz, nedir bu vurdumduymaz oluşun?

Geceler kâbus dolu, uyku haram bana,
O masum yüzler gelir, düşer her bir yana.
Bir feryat yükselir ta Arş-ı Âlâ’ya,
Melekler ağlaşır bu büyük yaraya.

Yüreğim yangın yeri, kül olur biterim,
Bu suskunluğa isyan eder, kahrolur biterim.
Ne zaman kırılacak bu sağır sessizlik?
Ne zaman son bulacak bu değersizlik?

Ey Rabbim, sen büyüksün, sen her şeyi gören,
Mazlumun ahını yerde bırakmazsın, veren.
Bir diriliş ruhu ver, uyandır bizleri,
Kırılsın artık bu zulmün kirli izleri.

Gazze’ye bir umut, bir nefes, bir sabah,
Bitsin bu gözyaşı, dinsin bu dinmeyen ah!
Yoksa bu vebal altında ezilir kalırız,
Tarihin utanç sayfasında yerimizi alırız.