Sevgiyi kovaladıkça o benden kaçardı
peşinden koştuklarım hep benden uzaklaştı
sonunda anladım bunun faydası olmadı
vazgeçtim, bıraktım peşini, istediği yere gitsin
isterse hiç gelmesin bana, ömrüm böyle tükensin

Koşmayı ter dökmeyi bıraktım,
çünkü bu kısır döngüde dönüp durmaktan bıktım
hiç beklemediğim bir anda, bir ses duydum telefonda
liseden bir arkadaşım, nasıl sıcak ve samimi aradı beni
sevinçle mutlulukla minnettarlıkla doldurdu mahzun kalbimi

Sonra yine ortaokuldan bir arkadaşım, diyor ki seni aradım
sana ulaşmak için çok uğraştım, sonunda zor ulaştım
sosyal medyadan çıktığım için, telefonları da kaybetmiştim
kendimi eve kapatıp dış dünya ile ilişiğimi hepten kesmiştim
üstelik bu günlerde bir arkadaşım bile yok diye hüzünlenmiştim

Birden arkadaşım Aysun, arkasından Safiye arayınca dedim ki
bana neler olmuş, tanıyamıyorum artık onların tanıdığı beni
Aysun’u görmeyeli tam kırk beş uzun yıl olmuş dile kolay
arkadaşımın sesini duymak ve hatıraları yad etmek büyük olay
Safiye’yi ortaokuldan beri hiç görmedim, kırk sekiz yıldır vay

Aramızda geçen tatlı diyalogda neler hissettiğimi anlatamam
böylesi duygular sözlere yazıya dökülemez, ancak hissedilirler
tam arkadaşsızlığıma dayanamazken aradı beni bu melekler
canım arkadaşlarım, her biri kalbime takılı ayrı bir mücevher
keşke yanlarına gidip sarılabilsem, yahut onlar yanıma gelseler...

Ne kadar saftı temizdi masumdu sevgiyle çarpan kalplerimiz
kardeşten yakındık birbirimize, katışıksız koşulsuzdu sevgimiz
bir ağacın dallarından günü gelince kopup düşen meyveleriz
lakin içimizdeki değişmeyen tek şey özümüz çekirdeğimiz
yeniden elverişli bir toprağa ekilsek filizlenip boy vereceğiz...

Gülhan Çeliktaş