Bir sığınaktı belki her yanılgımız,
İçimizde bir boşluk, bir karanlık dolandı.
Hangi yollara saptık, hangi köşe başlarında kaybolduk?
Sahi, neydi özlediğimiz o huzurlu dünya?

Dediler ki; "Görün, işte kurtuluş burada!"
Dediler ama kimdi bu seslerin sahipleri?
Hangisi doğruyu söyledi, hangisi bizi yanlış umutlara sürükledi?
Bir inanç, bir adanmışlık çağırdı bizi.
Ama ya ardından gelen bu derin suskunluk?
Hangi taş yerinden oynadı, hangi temel çöktü gizlice?

Zikir diye fısıldanan kelimeler,
Belki huzurdu bir zamanlar, belki sır.
Ama ne oldu sonra? Kim dinledi kimin acısını,
Kim baktı mazlumun gözyaşına, elleri boş?

Her köşe başına bir umut çivilediler,
Medreseler, yurtlar, göz alıcı yapılar.
Ama toprak altında ne vardı, kim bilir?
Belki köklerinden koparılmış hayatlar,

belki karanlığın üstüne örtülen bir perde.
Belki de susturulanların sessiz çığlıkları,
Saklanmış bir gerçek kadar yakın.
Kökleri söküp atan ellerin hüznü mü?

Sustukça büyüdü sessiz çığlıklarımız,
Ve susturdukça tükendi kelimelerimiz.
Her suskunluk, yüreğimizde taş duvarlar ördü;
insanlar birbirinin acısını hissedemez oldu.

Sessizlik büyüdü, topluluklar dağıldı,
Oysa her kayıp kelime, bir bağın kopuşuydu.
Yürekten bir dua çıkar mı hâlâ bu yükle,
Yoksa taş mıdır şimdi avuçlarımızda taşıdığımız?

Sormaz mıyız hiç, sevgiyi neyle kirlettik?
Adaleti hangi terazinin kefesinde kaybettik?
Ve vicdan, en değerli hazinemiz,
Hangi köhne köşeye saklandı usulca?

İşte şimdi vakit sorulara eğilme vaktidir,
Toprağa kök salmak, gökyüzüne bakmak gibi.
Bilin ki her karanlığın sonunda ışık vardır,
Ve her yanılgı bir uyanışa gebedir...

Ayağa kalkın! Huzur, vicdan ve sevgi için.
Zira ancak birlikte yükseliriz,
köklerimizi aynı toprağa salarak.
Dallardan bir kuş yuvası olur,

Gölgelerinden huzur doğar;
Birlikten, koca bir orman filizlenir.
Ve ancak birlikte iyileştirebiliriz,
Kırılan dallarımızı, dökülen yapraklarımızı...

Erol Kekeç/14.01.2025/Sancaktepe/İST