sabrın ağırlığı

bitince yolların
yıkılırsın karanlık bir yere
anıdır yüzünün yansıması
seni seyrederim
gözlerinin değdiği yerlerde
yoldaşın olacak sevgim
alın terinin damladığı dünyada
yine de aşk yalan diyeceksin.

gezdin uyuyan kaldırımları
bir taşla dikine sabahladın
beklemenin ağır sabrıydı
ellerinin kavradığı iş gününde
kurumuş güzdü gözlerine dolan
göremedin bahar olan dünyamı.

benimkisi bir hastalık
sana karşılıksız olan
çekiyor ayağımdan toprak
düşeceğim tanınmaz biri olarak
emeğim ses olsa da dillerde
iki yol arasında kalan benim
kaldırımlar sürükleyecek
sağdan sola gövdemi.

yıkılsa şehir, kurusa ırmak
ve gitse bütün kuşlar
seni solumanın mutluluğu
tükenmeyecek bende
ocağın karanlığından günleri
katacağım sofranın rengine
şiirler içinde arayacağım seni
belki de romanım olursun
yazmakla bitiremediğim.

haklısın!..
kısaldı yaşamı kucaklayan kollarım
ama alnımdan güneş eksilmedi.

zeki kırhan
mart 2024 de tersime yağan yağmurdu zaman.