Sevmekten yorulduğum kadar beklemekten yorulmadım
beklemekten yorulduğum kadar sevmekten yorulmadım
bana darılan çok oldu ama ben kimseye darılamadım
akar suyun başında susuzum kuş tüyü yastıkta uykusuzum
yokluğun içinde var olma gayretim varlığın içinde yokum
cevapsız sorular boğuyor adeta bir lokma yemeden tokum

Kaç hayat yaşadım bilmiyorum sanki birkaç kişi yaşıyor içimde
bazen annem oluyorum bazen ablam bazen hiç tanımadığım biri
empati yorgunuyum isterdim ki vurdumduymaz olaydım serseri
vurmadan duyar görmeden anlar gülmeden ağlar olmuşum
bir kendi hayatımı yaşamamışım galiba yeni yeni anlıyorum
döküyorum döküyorum biriktirdiklerimi bir gün bir gün diyerek
eskitmeden sakladıklarımı kullanmadan taşıyıp durduklarımı

Kendimi unuttuğum günü hatırlamak için dağıtıyorum evimi
ne varsa kıyıda köşede elden geçirilmeli es geçmemeli
komşularda sesler yükseliyor yine kendimi kaybediyorum
bıraktım düşünmeyi ve şimdi sadece onlar için dua ediyorum







Gülhan Çeliktaş