iç dökme

biri kırıldım dese her yanım kırılır benim
bir bilse ah içimi
sonra nasıl telafi ederim
ne söz bir fayda sağlar ne de gözümden süzülen yaşlar
akşam başlar pişmanlık sancısı sürer sabahlara kadar
oysa ne çok seviyordum ben onu
hiç incitebilir miydim bilerek
demek ki tanıyamamış beni gerçekten
kurtarabilir mi yüreğimi ezip mahfeden bu yükten

birini kırma düşüncesinden bile ürkerdim
kırılıyorum ama derken ağladı yeşil gözleri
Allahım dedim kendi kendime
kırdığım bir kalbi onarmak için ne yapabilirim
eskisi gibi olmayacak artık onunla duygularımız
dıştan bakılınca her şey normal gözükecek bilirim
lakin belki de artık doğal davranamayız
bu hissi öyle iyi biliyorum ki
yer yarılsa içine girsem dediğim
kendi bedenimden çıkıp bir başkası olmayı istediğim

zaman ileriye doğru akıp gidiyor
pişmanlıklar yüreğimde çığ gibi büyüyorken
son pişmanlık neye yarar bütün bunlar olup biterken


öğüt

her düşündüğünü herkese söyleme sakın
sen farklısın başkasından bulsan da onu canına yakın
ne şahsi algıla sözleri ne de tepki ver hemen
sonunda daima sen olmuyor musun üzülen
o bilmeyecek öteki de beriki de üzüldüğünü
günlerce haftalarca bu konuyu düşündüğünü
kesip atarlar uzatmayalım derler
senin küslüğe dayanamadığını bilmezler

yanına koştun ya hemen telafi etmek için
aslında sen de incinmiştin için için
bağırmadığın halde sesini yükselttiğini söyledi sana
kendini ifade etmek için çırpınıyordun oysa
hep yanlış anlaşılmak kaderin mi senin
bu duruma sık sık düşmene sebepse hislerin
bir son ver artık duygularını dolu dizgin koşturma
birazcık mantığının sesini dinle fevri davranma
her düşündüğünü hemen herkese her yerde anlatma




Gülhan Çeliktaş