Başaramadım
hayat denen oyunu kazanamadım
üzüldüğümü zannediyorlar
yanılıyorlar
teselli için bir şeyler söylüyorlar
hatta başardın diyorlar
gülüyorum
çünkü benim bildiğimi onlar da
pekala biliyorlar

Eskiden başarılı olmak isterdim
yanlış okul okudum yanlış bölüm seçtim
yanlış meslekte çalıştım tüh tüh derdim
hiçbir önemi kalmadı bunun
ben başarılı olmak ne idi unuttum

Üzülmüyorum
hatalar yanlışlar yaptım diye
zamanı geri sarmaya çalışmak niye
hayaller çocuklara yakışıyor
gençler yaşlanmayı aklına getirmiyor

İnsan imiş önemli olan
birlikte vaktini geçirdiğin insanlar
bir insan hayatına girip baştan başa mahvediyor
bir başkası yaralarını sarıyor sarmalıyor

Anlaşabilmekmiş esas olan
her işin üstesinden gelinirmiş her zorluğa katlanılırmış
lakin anlaşamadıkların hayatını daha bir zorlaştırırmış

Hani diyorlar ya kişisel gelişimciler
sen önemlisin falan filan
halbuki bir diğerini görecek gözler olsaydı
hisseden empatik kalpler olsaydı

İnsanlar birbirini hoş görüp halden anlasalardı
başarıdan da üstündü anlaşabilmek
anlaşamadıktan sonra başarsan ne fayda
böyle yaşamak,her Allah’ın günü yeniden ölmek...

Başarısızlıklarımı hatalarımı
düşüp kanattığım dizlerimi ve acılarımı
seviyorum
çünkü bunlar bana aitler
asıl dayanması zor tipler
anlaşmakta güçlük çektiğim kişiler

Onları sevmemeyi başarabilsem
kalbimi buza taşa çevirsem...

Çocukken de yazıyordum
şimdi de yazıyorum
onca okul onca iş ne fark etti bilmiyorum
okumasaymışım çalışmasaymışım
hiç bir şey değişmezmiş

ben yazmak için doğmuşum
yazmayı bırakayım diyorum
bir süre geçince tekrar yazıyorum
madem ki kendimi alamıyorum
öyleyse hayat amacım buymuş diyorum...








Gülhan Çeliktaş