Bir devasa boşluğu büyütüyorum
dokuz ayda bir bebeği büyütür gibi
acı mı keder mi mutluluk mu
doğacak bebeğin adı
yoksa umut mu

İçimin içine doğru gitgide
büyüyor boşluğum her saniyede
sevgiler biriktiriyorum gün ve gece
dolmuyor dolmuyor
bu boşluk ben miyim aklım almıyor...

Ne hayallerim vardı hepsi yok oldu
şimdi hayalsizim
eskiden dipteydim şimdi dipsizim
bazen senim bazen ben
bazı bazı diyorum,bizim...

Boşluğum beni kaplayınca
çıksam uçsam derim çok uzaklara
hafiflemiş dünya büyüklüğünde bir balon olsam
bütün ağırlıklarımdan kurtulsam
yedi kat semanın üstüne uçsam...

Dışım boşluk içim bomboşluk
neymiş onca çabam anlamıyorum
artık hepsi beni terk etti
ben hepsini terk ettim kaygılarımın
eski değeri ve önemi bile kalmadı anılarımın...

Biliyorum ki her insan gibi bir gün
dünya denilen hapishaneden ayrılacağım
bir çikolatanın dilimde bıraktığı tattan sonraki
acılıktan ibaret değil mi hayat
öyleyse nedir bu telaşım diyorum yapışma at...

İçim büyüdükçe dışarısı küçülüyor
beklemelerim umut etmelerim anlamını yitiriyor
içimdeki sonsuzluğun yanında
bakıyorum sonlu, dünyaya dair her şeyden vazgeçiyorum
hayret eden çocuk gözlere tüm güzellikleri bırakıyorum...





Gülhan Çeliktaş