Hükmünü kim verdi ve nedendi yaşananlar
Bir silsilesidir hüznün toplamı diyar diyar
Ne güzde var dinginlik ne de bahardır şenlik
Elleriyle vermez mi ilhamı kaderine insan
O halde nedendir mutsuzluk neyedir isyan
Her sırrı öylece paylaşmak istemesem de
Onlar vurmuş yolunu ihanetin odağına
Biri aykırı giderdi yine de, söyle o sen mi?

Bir ilki değildir elbette asil bir duruştur bu
Asla düşürmedim içe senden yana kuşkuyu
Hepsinin belliydi safı, yok diyecek bir sözüm
Binlercesinin içinde parlardır sanki ışık gibi
Hep kal istikâmette dönme sakın sözünden
Kırık da olsa kalpler akar sevgi gözlerden.
İster bir yıl sonra gel dilersen kal gurbette
Yeter ki duymayım ihaneti, kal ki değerde
Bir sağlamca dayanaksın gönle zeminde
Bir yol ki bu uzun çekilemez de yalnız
Yoksa da varlığınsevgin kalsın benimle.

Her anına geçmez hayatın bizden hüküm
Bizi bizden eden şey ihanettir iki gözüm
Öylesine bir savruluşa açar ki bahtta kapıyı
Hazineler dolusu zenginlik dindirmez acıyı.

Dönünce sırtımı isterse haince vursunlar
Aldırmam bu ihanete çamur da atsalar
Oysa sen başkasın, değmemeli o öze kara
Cümlesi silsilesiyle o iğrenç balçığa dalsa da
İstemem düşme yeise açma yürekte yara.

Bir istikamet üzeredir sözümüz, sanımız gölge
Hayat sınıyor her demde bizi perde perde
Senle yürümek var ya bu yolu her zeminde
Adımlar hep bendeydi, oysa sen hep nazende.

Oğuzhan KÜLTE