Mazimizin derinliklerinden süzülen bir ses var,
Ne üç balta, ne de bin zulüm, ayıramaz bizi o köklerden,
Çünkü o kökler, toprağın bağrına sıkıca sarılmış,
Dal kırılır, gövde devrilir,
Ama öz, hep aynı yerde kalır,
Yeniden filizlenir,
Yeniden doğar,
Yeniden yükselir bu çorak zamanlardan;

Ben, işte bu köklerin yankısıyım,
Yalnızlığın koynunda büyümüş bir fidan,
Her kırıldığımda, her devrildiğimde,
İçimde sakladığım o derin inançla yeniden dikildim;
Yalnızlık, benim dostum;
Kalabalıklar ise hep bir serap,
Bir yanılsama,
O seraba kapılanlar,
Kendini kaybedenlerdir,
Ben ise kendi gölgemle savaşıp, kendimi bulanlardanım;

Çölün ortasında bir vaha gibi yeşeririm,
Kavrulan ruhlara su olur,
Umut sererim kurak gönüllere;
Kimse bilmez, kimse görmez,
Ama ben varım,
O köklerden aldığım güçle,
Sessizce yükselirim,
Bir sabah ansızın filiz veririm;

Dalı kırılmış ağaç misali,
Yeniden yeşerir her yara,
Çünkü özüm sağlam,
Çünkü köklerim derin,
Mazimdeki hatıralar,
Her bir dalıma can verir;
Kırıldıkça, döküldükçe,
Daha da güçlenir ruhum,
Her savruluşta biraz daha derinleşirim;

Gönlümdeki fırtınalar,
O sessizliğin içindeki çığlıklar,
Her biri beni yoğurdu,
Beni ben yaptı;
Zamanın rüzgarı esip geçti,
Ama ben hep aynı kaldım,
Hep o köklerin güveninde,
Hep o derin inancın gölgesinde;

Beni anlatan her şiirde,
Bir iz var maziden,
Bir nefes var o derin köklerden;
Her kelimede biraz daha büyürüm,
Her mısrada biraz daha derinleşirim;
Ve bilirim,
Dalım kırılır, gövdem devrilir,
Ama ben hep köklerimde var olurum;

Yalnızlığın kahramanıyım,
Sessizliğin yankısıyım.
Beni anlatan her dize,
Bir vahanın suyu gibi akar,
Bir ruhun kurak topraklarına,
Bir umut serer her gece,
Ve bilirim,
Mazimdeki kökler ne kadar derinse,
O kadar güçlü filizlenirim yeniden;

Bahadır Hataylı/05.10.22024/21.30/Sancaktepe/İST