Papatyam!
Şimdi çok uzaklarda kaldım
Sen dolu baharlarım gidince
Mevsimlerin hepsi bir birisine karıştı
Hayallerde kaldı tüm yaşanmışlıklar
Sen gidince közü kaldı yüreğimde aşk ateşinin
Sorma hiç, şimdi neredeyim, ne haldeyim diye
Bil ki uçurumların kıyısındayım
Gecenin zifiri karanlığındayım
Kırk beşliğin namlusundayım
Ufacık bir tetiğe bağlı hayatım
Koca bir ölüm yalnızlığındayım
Susuyorum, ne var ne yok içime attım
Göz kapaklarında oluşan iki damla yetim yaştayım
Olmadık işkenceler ediyor
Kendi kendime kızıyorum
Demlice bir çay koyun üstüne
Aç çocuk gibi besleyin sobayı
Nasıl tütüyorsan gözlerimde öylece tutsun baharı
Uzunca serin yatağımı boyunca uzansın ayağım
El aman deyince gece, usulca kıvrılır yatarım
Can canım canlansın hazır mı koynundaki yer?
Gün olur gecikmiş çocuk gibi bağıra çağıra gelir
Bir can gördüm bakışlar mahzun, gözleri durgun
Konuşması gelir, yürekler durgun
Sesinin şiddeti ahenge uygun
Biraz ürkek, bir o kadar da canlı
Yükseldikçe sesi fırtına gibi
Girdaba girmiş gibi kaptırıyor insan kendini
Kasırgaya yakalanmış bir kuş gibi
Savruldukça savrulur, yüreği vurdukça vuruyor
Sarsıyor insanı, kalmamış acıması
Okyanusta fırtınaya yakalanmış sanki bir gemi
Kaptan bir çare dümen çıkmış elinden başıboş gidiyor
Sanki serseri bir mayın gibi derler hani
Dünyanın ayı çektiği gibi çekiyor, halt etmiş mıknatıs
Benliğimi geçirmiş eline, kurtul kurtulabilirsen
Can derdine düştüm adeta
Ben bir can dedim, o can beni benden aldı
Kaynayan dünya kazanı da kaynattı
Kavurdukça da kavurdu bu canı candan etti
Bir hiç yokla da beni yok etti
Şimdi ömür boyu esirinim, sevginle nar oldum
Bir daha can diyecek, can mı kaldı bu bedende?
Gel de can ver, verebilirsen?