Bugün yine Karşıyaka Mezarlığına gittim.
Başına diktiğimiz selvi ağacı büyümüş,
Boy vermiş…
Mezar taşını sarıp sarmalamış,
Sanki güneşten, soğuktan korur gibi.

Hastanede yatarken helallik bile isteyemedim senden,
Korktum, hissedersin diye ölümü.
Boynuna sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlayamadım,
Bir veda bile edemedim.

Dokuz yıl oldu baba…
Sen gideli dokuz yıl oldu.
Ama her günü, her saati,
Bana ayrı bir ceza gibi battı.

Seni kara toprağa verirken,
Üzerine kürek kürek toprak attılar baba!
İncindin mi, toprak altında kalırken?
Ben her kürekte seninle gömüldüm baba.
Nefesim kesildi, canımdan can gitti,
Ama sesim çıkmadı…
Çığlıklarım boğazıma düğümlendi,
İçimde adı sen olan bir acıya dönüştü.

Çocukken, üşümesin diye üstümü örterdin baba,
Üstümü örten o eller,
Şimdi kara toprağın altında…
Yine gelsen gece rüyalarıma,
Üstümü örtmesen de bir ses versen.
“Ben geldim oğlum.” desen…

Sen derdin ki:
“Karışmayın, o benim evimin direğidir.”
Ben şimdi direksiz bir evim,
Rüzgâr esse yıkılacak gibi.
Ev sustu, ben sustum,
Çocukluğumu senin mezarına bıraktım o gün.

Ben bağırırdım baba,
Yer gök inlerdi adını söylesem.
Ama dediler ki:
“O seni cennetten izliyor.”
Sustum…
Gözyaşımı içime akıttım,
Yüreğimle ağladım, kimse duymadı.
Hâlâ da ağlarım, sessiz…

Bir yanım hâlâ kapıda bekliyor,
“Gelecek şimdi.” diyor içimden bir ses.
Bazen öyle bir sessizlik çöküyor ki eve,
O sessizlikte senin “Erkan…” deyişin yankılanıyor.

Ben gülüyorum, konuşuyorum
Ama içimde hep bir eksiklik, hep bir sızı yaşıyor.
Yaptığım tablona dokunurken elim titriyor,
Çünkü seni, sıcaklığını özledim baba.

Bir rüzgâr esse, “Sen misin?” diyorum.
Bir yıldız kayınca, “Baba, beni mi izledin yine?”
‘’Zamanla alışırsın” dediler.
Ama nasıl alışılır sensizliğe?
Bir baba sevgisi eksilince,
Yüreğin hep yarım kalıyor.

Benim kalbim, o günkü gibi eksik,
O günkü gibi kanıyor baba.
Dokuz yıl geçti,
Ama ben hâlâ o son günkü gibi ağlıyorum.

Bir tek dileğim var senden:
Rüyalarıma gel baba!
Bir kez olsun, “Ben buradayım!” de.
Sonra yine gidersin
Ama ben o sesini duyayım baba.

Sen gidince,
Benim içimdeki çocukta sustu seninle.
Toprak oldu umutlarım
Ama adın hâlâ dualarımda yankılanıyor:
“Baba…”
Bir gün yine kavuşursak eğer,
Elimi tut, geç kalmayalım bu kez.
Çünkü ben seni hâlâ,
İlk günkü gibi özlüyorum baba…