Sana bir ödül olarak öykü tadında
Bir şiir yazıyorum şaşırma okuyunca.
Söyleyeceğim artık dayanamadım buna.
Küçük bir çocuk dün gece akasya ağacına,
Sırtını dayayıp son bir kez baktı tüm olanlara.
Kelimelerine urgan geçirip atladı uçuruma.

Sen cennetten kovulmama sebep olan Havva
Bense sebep olan nefsine kapılan,
Çaresizce düşen biriyim Ademin hatasına.
O yüzdendir yeryüzümün cennetinde,
Huzurumun kıyısında yerimin olmayışı.
Ateşin en közlü alazında kavruluyor,
Nefsimin bekçileri hayatın örsünden geçiriliyor.

Hayat adına alnımdaki her bir çizgim,
Acının resmini çizen bir ressamdı hüznüm.
Hani olur ya ressam fırça darbeleriyle,
Bir tuvalde desene dönüştüren inceliği.
İşte öyle ince bir işçilikle sinsice sildin beni.

Daha mutluluğa varmadan yaşamadan,
Ateşten gömleği biçtiler üzerime.
Tenimde dolaşan hissettiğim derin solukların.
Karanlıkta parlayan avuçladığım beyazdı.
Kalbimin kıyılarında biriktirdiğim umutlarım,
Tesbih taneleri misali saçıldı yerlere.

Titreyen dizlerim dizelerimle geçiyorum,
Şimdi tahta pencerenin önüne.
Düşmemek için ay salıncağına tutunuyorum,
Hislerim gövdem gibi bir ileri bir geri sallanıyor.
Yelkovanın ritmiyle akrebin ağırlığıyla yarışıyor gövdem.
Deli bir fırtına gibi savrularak.
İçimdeki sesler şahlanıp ayaklanıyor.

Kundaklanan yarınlara olmadık işgaller başlıyor.
Nabzımın yankısında dilime uzanır tik taklar.
Rüzgarın da saldırganlığı sağır ediyor duyularımı.
Ruhumdaki şarampol sıyrıkları savrulup,
Ben durdukça o bana çarpıyor geri saplanıyor.
Pencereye vuran vapurlar kıyılarıma süzülüyor.

Bu gece davet var bu geceye düştü.
Göğüme giydirilmiş uzun uzun yağmurlar.
Korku sardı içi dışına çıkarılmış bulutlar.
Yağmurun kollarına bırakır gibi,
Kollarının arasına bırakıyorum kendimi.

Yaradan Adem ve Havva ya verilen cezayla,
Bugün dünyanın ipini salmış gibi.
Delicesine dönüyor dünya durmuyor işte.
Bir ağacın altında bu gece asılıyorum.
İnanma sakın vazgeçtim senden,
Bu gece SENİ yerin dibine gömüyorum...

Erhan Çuhadar
Sabır Gemisinin Kaptanı