‎​Gönlünü han eyleyenin kapısı her an açık kalır
‎Ziyaretçisi eksilmez dert yükü omzuna kalır
‎Her gelen bir parça çalar giden hep ahını alır
‎Vefa beklerken yürek sükûtun içinde bunalır
‎Bin yıllık bir hasretin gölgesi üstünde sallanır
‎Sevenin yazgısı budur her gece yeniden ballanır
‎Ruhunu emanet edenin yaşamı her dem telef olur
‎Kalp kapısında her taşın harcı gözyaşıyla yoğrulur
‎
‎Aşk nârıyla yananın hükmü geçmez zamana
‎Kadere körü körüne inananın dili lâl olur
‎​Gözler bir muamma çözmek istedikçe batar
‎Geceler uykuyu bir hayalin ardına katar
‎Sessiz geçen her günü ölmüşler safına atar
‎Bir bakış uğruna yürek bin cehennemde yatar
‎Aşkın zehrini içip bal niyetine ciğer yutar
‎
‎Bir fısıltı gizlenmiş sararmış yapraklarda
‎Hangi dua saklıdır açılmayan dudaklarda
‎Hasret mührü vurulmuş en uzak şafaklarda
‎Ruhlar esir kalmış sevilenin dar sokaklarında
‎​Harcandıkça çoğalır kalbin o gizli hazinesi
‎Duyulur her mısrada ayrılığın o gür sesi
‎Kesilir bir bakışla ömrün o tatlı nefesi
‎Gönül bir kuş misali kırmaz bu altın kafesi
‎Aşkın o mağrur hali yiğidin en büyük efesi
‎Vurgun yemiş yüreğin dinmez asla gailesi
‎
‎​Ziyaretçisi çok olur gönlün han mülkü ise eğer
‎Kalpten umutları alanlar bilmem ki dünyaya ne der
‎Aşkın kör kuyusunda kaybolur gider tüm emeller
‎Tutunacak dal ararken boşa çıkar o tüm eller
‎Kurur gider vuslat akmaz olur o gür seller
‎
‎​Yedi kat göğün altında bir gül bahçesi
‎Bin yıllık bir sabırla bekleye bekleye yoruldu
‎Kendi içinde değil senin derdinde doğruldu
‎Gönül her defasında yine sana savruldu
‎Varamadı bir türlü vuslatın mutlu burcuna
‎Seni sevmek bu canda sönmeyecek bir meşaledir
‎Aşk ki bu yaraya dermanı olmayan kaledir
‎Sözlerin birer mızrak vurduğu yer hep laledir
‎Gönül han oluşu bitmeyecek bir havaledir
‎Varlığın bu dünyada görülen en güzel haledir...
‎
‎Erhan Çuhadar