Bazen ne kadar anlatmaya çalışsam yüreğimdeki sensizliği,
Beceremedim.
Sevdiğim birinin yokluğunu, uzaklığını hangi kelimelerle, ve hangi lisanla nasıl anlatılır bilemedim.
Veya bilmemezlikten geldim.
Seni bilmem ama;
Ben sensizliğe alışık değilim.
Alışmamı da bekleme,
Biliyor musun ?
Ben bugün bir şey fark ettim, İnsan sevdiğini Özleyince, Üşürmüş.
Ve ben sensiz kaldığım her gece çok üşüyorum.
Aklım üşüyor, kalbim üşüyor duygularım Zemheriyi yaşıyor.
Artık eskisi gibi kalem, kağıt ile uğraşmıyorum,
Çünkü yazdıkça hasretin kat kat artıyor.
Bilirsin bundan şikayetçi değilim,
Şikayetçi olduğum konu,
Seni böyle özleyince ve Sensiz kalınca,
Hani çok üşüyorum ya,
Ve o zaman diyorum ki: Keşke şimdi gelse,
Üşüyen beni,sevgisi ile üstümü örtse,
Bu zemheriden kurtarsa.
Duygularım yeniden alev alev olsa,
Ve kalemim ateş gibi bütün kağıtları yaksa.
O zaman buzullaşmış kalbim, beynim ve üşüyen ben,
Damla damla sana bakarken,
erisem.
Akarak hasret kaldığım sana erişsem...

Kadir TURGUT