Kayıp oldum ben sende çok uzun yıllar geçti.
Gel bul ver beni bana nerde bıraktın beni?
İçinden çıkılmayan biçare mi biçare,
Tahammülü olmayan derde bıraktın beni.

Seslensem tereddütsüz koşarak gelecekken,
Her müşkül anlarımda dermanım bilecekken,
Onca çileden sonra bir ömür gülecekken,
En muhtaç göründüğüm yerde bıraktın beni.

Bilirim geçen yıllar kahrımı katlayacak.
Serabınla koşmaktan bu yürek çatlayacak.
İçerimde bir volkan patladı patlayacak,
En kızgın ateşlerde, korda bıraktın beni.

Gözlerde neler gördüm vedan fark edilince.
Aslına rücu etti kalpler kendi kendince.
Düşünmedin vefasız neylerim sen gidince,
Leş yiyici kuşlara, kurda bıraktın beni.

Yaprak dökümü başlar tenden gayrı çare yok.
Karanlık yarınıma dünden gayrı çare yok.
Velhasıl sensizliğe senden gayrı çare yok.
Bir yolun sapağında zorda bıraktın beni.

Yıllar yordu gönlümü sorgunla terleterek.
İçerimde sessiz şu çığlığı gürleterek.
Mesut’um alnımdaki yazıyı kirleterek,
Bir ömür silinmeyen arda bıraktın beni.

Mesut ALTUNKAYNAK