Güneş yanığı bir şiirin kenarından geçiyorum
Közlenmiş yürek kokuyor
Olimpos`tan inmiş gibi
Kırık dökük boynu bükük heceleri
Yangından arda kalan külünü
Noktasını virgülünü
İçerime döküyorum

Gönlüm kucak dolusu alev alıyor
İmgeleri sarıldıkça ruhuma
Gül bahçesine dönüyor dünya
İbrahim vefası tütüyor hava
Mancınıklardan şiirler yükseliyor gökyüzüne
Şıkır şıkır hisler sarıyor bacaları
Göğüs cebimiz doluyor çiçekli selamlarla
Kalbimizin nasırlı duvarları iplik iplik sökülüyor
Güvercin uykusundan uyanıyor sevdamız
Tütüne kesen damarlarımızda patlıyor heyecan
Hüzün duvaklanıyor sinir uçlarımızda
Başlıyor serencanımız
Başı toz penbe sonu feveran

Hücrelerimde filizlendikçe büyülü dizeler
Bal kaynayan gözlerin düşüyor fikrime
Yitiriyor anlamını afilli kelimeler
Şairler bitap düşüyor
Mecazlaşıyor mısralar arasında
Sanatlaşan sözler ucuz kalıyor
Tutkulu yan bakışının yanında
Ayakların önüne savruluyor kafiyeler
Taşlaşıyor zaman
İnine çekiliyor mana celladı hafiyeler
İri bakan gözlerin büyüdükçe büyüyor
Avare ediyor noksan aklımı
Letafetinin noktası unutulmuş
Sığmıyor kağıtlara kalemlere
Süt köpüğü türkülere
Güneş yanığı şiirlere
Okumak bir şiiri şiirde
Yetmiyor
Oyalamalı altın sicimle cümle zihinlere...