Ne çok bizi anlatmak isterdim
Acısını göstermeden
Kendi içinde yaşayan
Sessiz hücre kadınlarını

Ömrüm yokuşlu bir yol şimdi.
Yürüyorum et ve kemikten ibaretim
Ruhum nerede bir bilseniz!..

Kendileri, en sevdiklerim
Her harfimin her hecemin kahramanı onlar
Bunu bile bile
Yazma bunca şiiri diyorlar…

Diyemiyorum ki; siz en yakınlarım
Kalemim susarsa ben ölürüm.
Eceli serip örtseniz üstüme
Ben susamam.
Ahde vefâ yok belki alfabemde
Ama inkâr edemem emeklerinizi
Bunca emeğe vefâ gerek değil mi?

Birileri üzülmesin diye
Mâhkum yaşamakta varmış meğer
Çaresizdik ya hep
Ya da bir parça umuda muhtaçtık
Uzattığımız eller hep havada kaldı…


Bu günün sızısı içimizde
Yarını güzelliklerle düşlerdik
Gözbebeklerimize maviler biriktirip
Kimseler görmeden o çoşkun sularda
Boğulurduk...


O kadar acı
O kadar ağırdı ki
Dualarımızın yarı yolda kalması
Huzur ve mutluluğa adaklar adasak da
Kabul olmayan her dilek de
Kimse ağlamasın diye
Sözlerimizi içimize gömdük...
Onlar ağlamasın diye biz ağladıkça
Bakışlarımızda neışık kaldı
Ne de fer...


Hani diyorlar ya gözleriniz ne kadar
hüzünlü bakıyor
İçimizde ki acının aynasıydı o bakışlar
Vicdanı susanların göremediği.


Vefalı olmak, insan kalmak
Kadın olmak, seven olmak
Anne, bacı, evlat, eş olmak
Bu kadar acı,
Sevgi böylesine zor olmamalıydı...


Şimdi açtım ağzımı
Üzgünlüğüm bezginliğim ile boy ölçüşüyor
Hüzünlü değil de, neşe saçan bir kalem
olmayı çok isterdim oysa...

Birilerine sarılınca
Geçecek sanırdım ya hani acılarımı.
Meğer acziyetin kara kalem resmiymiş bu inanış.

Artık üzülmüyorum
Çiçek açamıyor diye içim.
Biliyorum,
Bir gün muhakkak
Kardelenler boy verecek
Yüreğimin enkazında.

Çiçek olmadık
Gül almadık belki ama
O gün gelecek
O günün kokusu kadın
Rengi insan olacak.
Karanfiller yeşerecek
Kardelenler boy verecek
Yürek toprağımızda…



Hüzünlükent Narin