Ne çok bizi anlatmak isterdim
Acısını göstermeden
Kendi içinde yaşayan
Sessiz hücre kadınlarını

Ömrüm yokuşlu bir yol şimdi.
Yürüyorum ama
Kemikten ve dokudan ibaretim
Ruhum nerede bir bilseniz?

Kendileri, en sevdiklerim
Her harfimin her hecemin kahramanı onlanlar
Bunu bile bile.
Neden?
Yazma bu acı şiirleri diyorlar...

Diyemiyorum ki; siz en yakınlarım
En sevdiklerim
Kalemim susarsa ben ölürüm.
Eceli örtseniz de üstüme
Ben susamam.
Ahde vefâ yok benim alfabemde
Ama inkâr edemem emeklerinizi
Bunca emeğe vefâ gerek değil mi?

Birileri üzülmesin diye
Mâhkum yaşamakta varmış meğer
Hani hep çaresizdik ya
Ya da bir parça umuda muhtaçtık
Uzattığımız eller havada kaldı hep...


Bu günün sızısı içimizde
Yarını güzellikle düşlerdik
Gözbebeklerimizde maviler biriktirip
Kimseler görmeden o çoşkun sularda
Boğulurduk...


O kadar acı
O kadar ağırdı ki
Dualarımızın yarı yolda kalması
Huzur ve mutluluğa adaklar adasak da
Kabul olmayan her dilek
Kimse ağlamasın diye
Sözlerimizi içimize gömdük...
Onlar ağlamasın diye biz ağladıkça
Bakışlarımızda ne ışık kaldı
Ne de fer...


Hani diyorlar ya
Gözleriniz ne kadar hüzünlü bakıyor diye
İçimizde ki acının aynasıydı aslında o bakışlar
Vicdanı susanların göremediği.


İnsan kalmak
Vefalı olmak suç sayılmamalıydı
Kadın olmak, seven olmak
Anne, bacı, eş olmak
Evlat olmak bu kadar acı,
Sevgi böylesine zor olmamalıydı...


Şimdi açtım ağzımı
Üzgünlüğüm bezginliğim ile boy ölçüşüyor
Hüzünlü değil de,
Neşe saçan bir kalem olmayı çok isterdim.
Birilerine sarılınca
Geçecek sanırdım ya hani acılarımı.
Meğer acziyetin kara kalem resmiymiş bu inanış.

Artık üzülmüyorum
Çiçek açamıyorum diye
Biliyorum,
Çiçek olamadık
Gül alamadık belki ama
O gün gelecek
O günün kokusu kadın
Rengi insan olacak.
Bir gün mutlaka
Karanfiller yeşerecek
Kardelenler boy verecek
Yürek toprağımızda…




Hüzünlükent