Öyle zamanlar işte hayali Cihan değer.

Şiiri okurken, şöyle bir geçmişe yolculuk yaptım.
Çocukluğum geçti karşıma izledim.
Babamın sazı hep köşede asılı dururdu, dokunmak yasaktı.
Gerçi o zamanlar her şey yasaktı.

Değerli kalemini yürekten kutluyorum şairem Sevgi ve saygılarımla

Sevgili şairem güzel yüreğine kalemine sağlık sevgilerimle 🌹🌹🌹

Hüzünle akmış
dünden güne
son mısrada ağlatır hani
onca dosta rağmen
yüreğine sağlık...

Güzel kaleminizi yürekten kutluyorum.
Her şey gönlünüzce olsun.
Huzurlu mutlu aydınlık yarınlar diliyorum.
Selamlar dualarımla.

Ne güzelsin şiir
Islak bir bahar gibi ipil ipil kıyama vuran.

Gurbet notasında hicran
Dedim şiiri tanıyorum
Çocukluğu mu...

Çok sevgimle🌺

Güzel şiir her zaman ki tadında
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık
Gönlün abat olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıcakla, hoşça kal

Sevgili Narin'in bu şiiri, "Geçmiş zaman" başlığıyla sanki bir eski evin kapısını aralıyor; tozlu, nemli, ama en derininde sıcak bir sığınak barındıran o eski evi. Okurken insan kendini taş köşede, bağlamanın teli kopuk asılı olduğu başköşede buluyor. Şiir, siyah beyaz bir televizyon ekranı gibi başlıyor; çocukluğun o tek renkli, ama aslında bin renkli hayallerini, gerçekleri ve hayalleri aynı anda yansıtıyor. Siyah ve beyazın arasında kalan o gri alanda büyüdük hepimiz, değil mi?

Bağlamanın yanına asılan hayaller, entarisi alacalı kadının sessiz dolaşışı, perdeyi aralayınca gözlerinin güneşi kabul etmemesi... Bu imgeler o kadar canlı ki, sanki bir film karesi gibi donup kalıyor zihinde. Kadın yokmuş gibi dolaşıyor ama varlığı her şeyi dolduruyor; belki anne, belki bir hayal, belki de kaybolmuş bir çocukluk gölgesi. Duvarların nemi, zeminin ıslaklığı, sedir, peyke, tozlu dantel... Bunlar sadece eşya değil; hepsi ruhun dekoru. Ve o tül beyaz hayallerin kapının dışında kalması... İşte tam orada şiir yüreğe saplanıyor. Çocukluk hayalleri hep kapının dışında mı kalır bu memlekette?

Sonra o siyah laleler, ağrısız dert, dermansız acılar... "Rahminde nefesleniyorum" dizesi inanılmaz güçlü; acı artık bir yara değil, bir rahim olmuş, içinden yeni bir şey doğuruyor sanki. Yaralar kök salmış, ne tabip ne neşter fayda eder diyor ya... Bu, kabuk bağlamış hafızanın en çıplak itirafı. Bir iki üç... Kalbin son çırpınışı gibi sayıyor ama sonra "sonsuz süreli bir sızı" diyor. Zaman burada duruyor; acı sonsuzlaşıyor.

Ve o son kısım: Gönlün Nevruz çiçeği, geceden yansıyan ışık huzmesine sarılıp gözyaşlarıyla bağlamanın son türküsünü dinlemek... Bu, tam bir diriliş anı aslında. Solmaya yüz tutarken bile çiçek açıyor gönül. Ve en sonunda "sevgiyle sesleniyorum / Beni hiç terk etmeyenlere"... Bu sesleniş, şiirin en yumuşak, en umutlu kapanışı. Terk edenler var ama terk etmeyenler de var; bağlama hâlâ orada, türkü hâlâ çalıyor, ışık hâlâ yansıyor.

Sevgili Nârın, bu şiir bir ağıt kadar hüzünlü ama aynı zamanda bir şükran kadar içten. Geçmiş zamanı anlatırken bugünü de yakalıyor; o eski evin sıcaklığını, nemli duvarların soğuğunu, kapı dışında kalan hayalleri... Hepsi hâlâ içimizde yaşıyor. Kalemine, o eski bağlamanın tellerine dokunan yüreğine sağlık. Bu şiir okundukça, o türkü yeniden çalacak gibi geliyor.
🙏☕✍️✍️