Ermedi gitti aklım bu dünya hayatına
Ne Sultan’ın sarayı nede saltanatına
Gelenler binip gitti tabut denen atına
Yürüdü ameliyle yüce hakkın katına


Kimi yüz yıl yaşadı kimi doğarken öldü
Kimi garip karınca kimi dalda ki güldü
Geçti ömür mevsimi hazan oldu döküldü
İnsan oğlu çocuktu bir ağladı bir güldü


Kimisi cihat etti firavun’la nemrut’la
Kimi sadet diledi yüreğinde bir put’la
Kimisi büyülendi hârut ile marut’la
Kimi ateşe gitti ellerin de barut’la



Şu yalancı dünya da hepimiz mévan gibi
Bir saatin içinde döndük yelkovan gibi
Ömür sermayesini harcar’ken kıvan gibi
Arı dan bal bekledik içi boş kovan gibi



Kimi ar güneşini batırır’ken günaha
Kimi karanlıklarda hasret kaldı sabaha
nasıl bir yolculuk ki giden gelmiyor daha
Açılın ey kapılar şaha gidelim şaha




Kıvan: yerel halk dilinde ahmak

Hârut ve marut : insanlara sihir öğreten
Haklarında çeşitli rivayetler olan ve iki
Melek yada padişah olduğu söylenmektedir.