Gidişini anlatamıyorum.
Yeryüzü cehennemine hapsolmuş ruhuma
Sokak çocuğu serseriliğinde saldırgan gözlerimle
Gidişini sessizce izliyorum.

Gidişine sığdıramıyorum yalnızlığı,
Dokunamıyorum hiç bir insanın duyamayacağı kadar derin sesine.
Kalp atışım hızlanıyor önce,
Kan basıncı artıyor damarlarımda,
Gözlerim yuvalarını zorluyor dışarı doğru.
Bir komidin, loş bir abajur,
Duvarda yamuk asılmış bir yağlıboya tablo
Hepsi bana bakıyor
Boğazımı kesiyor bir vaveyla
Yutkunamıyorum.

Gidişini anlatamıyorum,
Yuvaya bırakılmış kimsesiz bir çocuk gibi savunmasız,
Yağmurda ıslanmış bir yavru kedi gibi ürkek
Gidişini seyrediyorum.
Sanki en güzel manzarammış gibi, derinlere bakıp izliyorum gidişini.
Eşyalarını bavula yerleştirirken,
Sağ elim istemsizce yukarı doğru yükseliyor
Dur, hepsi sığmaz güzel yerleştir diyesim var

Gidişini anlatamıyorum
Neden gitmek zorunda olduğunu da anlamıyorum ki ben
Ölüm dışında nedir insanı zorunlu yapan gidişlere
Bu gidiş değil kaçıştır.
Şimdi gideceğin yolların hepsi karanlığa doğru açılıyor,
Şarampole doğru sürüyorsun hain, sevdamızı.


Gidişini anlatamıyorum
Beyaz saçlı ve buruş buruş ellerimi hayal ederken çenem titriyor
Ne oluyordu ki şimdi
Bavuluna eşyaları değil,
Hayallerimizi, geleceğimizi,
Sözlerimizi, filmleri, kitapları, müzikleri, yerleştiriyordun
Güzel yerleştir, hepsini almaz...
Eşyaları mi bölüşürdü ayrılanlar
Ben neyi alacaktım ve neyi sana verecektim
Bu bir paylaşım olabilir miydi?
Birlikte yaşadığımız onca geceyi ben alayım,
Sabahları sen.
Dinlediğimiz müzikleri sen al dizlerini ben.
Filmleri sen al, gözlerini ben
Ya da şöyle yapalım mı ne dersin
Hepsi senin olsa..
Sen Gitmesen....


dilemma
17.10.2022
Ankara