![]() TUT ELİMİ RÜZGÂRTut elimi rüzgâr götür gittiğin yerlere Kader diye yürüdüğüm yollar bitmiyor Sırtımda ağırlaşan gam yükleri Yaşadıkça zamanımdan hiç düşmüyor Sanki bu şehir, bu iklim, bu deniz Herkes benden uzak sanki Nefesim katıksız sevgisiz Yoksulluk içinde geçiyor ömrüm Bir ben miyim gönül fakiri Yoksa bu cihan, bu nehir, dalgalar mı hırçın ? Çaresizlik avuç içimde ,uçup giden güvercinler gibi Kafesinde huzursuz ,sokaklarda bir yabancıyım Kendine güveni olmayan bir serçe gibi çesaretsizim Dışarıda bir hayat beni bekliyor elbet Ve ben korkuyorum yaşamaktan.. Umutsuzluk kapımda bir dilenci Ben sadakatini sunmayı öğrenen bir öğrenci Kardelen çiçeklerimi bulmak için bir rehber arıyorum Olmaz denen şeylerden medet arıyorum Kibirli bir yaşamdan hiç zevk almıyorum Yırtılmış bir terlik tir dışarıya çıkmama engel , Bahane ördüğüm giysilerim bile var Bir gün önce Bir gün sonramı düşünüyorum Benden uzak herşey Allah’a daha yakın Ben ölümü çaresizce bekleyen Aciz zavallı bir mahlukat Kime neden güveneyim ki Burası bir istasyon Vagonları bir dolup bir boşalan Herkes gittiği yerde endişeli Tut Elimi rüzgâr gönlümün estiği yere Mevsimi cennet kokan o bahçeye Tut ki nefesim katıksız sevsin yalnızlığını Kader torbasın da bir avuç ümit Yaşanmış hikayelerim kaldı Ayşe caniberk Gümüş kalpler |