Hastalık ruhumda değil ki
Bedenim de !
Sevdiklerimden duyduklarım,
yaralar , "ORGAN’larımı
Kalbim kırık,
Kulağım sağır,
Gerisini sen düşün.. !


Dilim sustukça aklım uyutmaz geceyi
Çeker yıldızların üzerinden battaniyeyi
Derdim birikmiş içimde
Sığdıramaz ki hiç bir yere
Duyduklarımı hatırlamaktan
korkarım,
Hafızam da bir çelik yelek
Kulağımda çınlayan bir dumbelek
Öylesine yalın bir hayat yaşarım

Haksızlıklara küsen’ler Mezarlığından geçerken ,
Ne çok insan gördüm
Hepsi ağır yaralı
Kimi aklını yitirmiş
Kimi ömrünü
Dişleri çürük
Yüreklerinde yanan mangal ateşi sönük

Öyle insanlar gördüm ki garaja çekilmiş hurda yığını gibi
Her tarafı kir pas içinde
Gurur diye bir madalya takmış göğsüne
Gözleri kömür gibi kapkara
Yüreği şeffaf ve temiz
Öfkesini köpek gibi bağlamış içinde
Dili susmuş aklı konuşan şair gibi


Yani diyorum ki sana mangal gibi bir yanıp bir sönmeyi bırak
Tasmasını şeytan elinde olan bir insandan hayır gelmiyor birader

Herkesin bir yüreği var
Ateşi körüklememek gerek
Hoş konuş!
boş konuşma !




Ayşe caniberk
Gümüş kalpler