Belki bir gün bir yerlerde okursun bunları diye yazıyorum.
Aylardır insan içine çıkmıyorum.
Çıkabilirim istesem!
Ama canım istemiyor işte, çıkmıyorum.
Sen varken, etrafımda yine vardı bunca kalabalık!
Lakin varlığının güzelliğinden olsa gerek, ben herkesi ne kadar kusursuz görmüşüm.
Herkes ne kadar dost gibiydi bana o sıralar..
Meğer ben ne kadar yalnızmışım.
Bilirsin, bu duygu ile üç yaşında tanışmışım..
Hani çocukluğumun en acımasız dönemi başladığında, en zorlu yönüyle vurduğunda hayat.
Beni iyimserliğe teşvik edecek annemin olmayışı büyük kayıp mıydı?
Demem o ki;
İnsan tatmadığı bir duygunun tarifini neden yapamıyor/ yazamıyor.
Babamın yüzünü de unutmaya başlıyorum yavaş yavaş; bana kör bakan o zümrüt yeşili gözlerini getirdikçe aklıma, burnumun direği sızlamıyor değil.
Her neyse, konu babam değildi şimdi zaten..
Konu:
Kaybolmak üzere olan,
bir ‘ben bıraktın bana.
Çığlığımı duyuramıyorum hiç kimseye. Çünkü içime içime gömdüğüm binlerce feryat var.
Bir de bedenimi zangır zangır titreten hasret
Ve beynimi kemiren cevapsız sorular!
Ben yastayım, üstelik hastayım.
Nerdesin?
Biliyorum geçmişin hesabının yapılmasının hiçbir ehemmiyeti yok.

Bunca zaman dönmediğine,
Bir haber, bir selam, bir yaşam belirtisi göndermediğine göre
Gittiğin yerler, gidenlerin ülkesi olmalı.
Yani senin gibilerin yeri..
Çünkü ölmüş olsaydın, alırdım haberini!
Ölmeni dilemem haşa;
Ardında bıraktığın enkazı hatırla istiyorum.
Kırdığın kalbimin,
ezdiğin gururumun,
Har vurup harman savurduğun yıllarımın,
Zedelediğin onurumun acısını duyuyorum hâlâ;
Zira uykuya teslim olmayan gözlerimin ahı,
Seni de gün gelir yakar korkuyorum; Dedim ya,
Ölmeni istemiyorum ama neler yaşattığını da hissetmeden can vermemeni diliyorum.
Sen beni hep iyi niyetlerimden örseledin.
Örtbas etmeye çalıştığın yalanlarına liman oldu merhametim.
Sahte sözlerini en inanılır kılan gözlerin vardı.
Ve iyi niyetimin sömürgesi gülüşlerin..
Bir insan nasıl un ufak edilir
Mutsuzluktan nasıl büklüm büklüm olunur,
Ve yaşarken nasıl ölünür
Hepsini bir bir öğrettin bana!..


İnsan diyorum
Aynı dert ile kaç kez sınanır
Kaç ağrılı geceleri sabah edebilir
Bir kalbe; bedene daha kaç asırlık acı sığar.

Sahi, kimsesi olmayan çocukların;
Hayata karşı dik durmanın klavuzu ne idi?