Yine bir bayram daha,
Yüreğimin kanadığı şehirde
Yine yalnızlığın matemindeyim.
Yine yüreğimde hicran
Ve yine sensizliğin son demindeyim annem.


Sözler boğazıma düğümleniyorda
Yutkunuyorum.
Kime sitem edeyim
Kime küseyim
Kime darılayım?

Çocuk gibi ağlıyorum ...

Kim anlarki beni senin kadar
Kim sever
Kim sarar
Kim siler yanağımdan bağrıma akan yaşları

Nazıma kim katlanır senin kadar?

Gurbetin zindan akşamlarında
Yüreğim çırpınışlarda
Şeytana uysam hani bir anda
dayayacağım silahi öksüzlüğün şakağına ...

Yıllar geçti
Ne sen geldin
Ne ben gelebildim yanına
Ne sen girdin bir kez rüyama
Ne ben çiçekler ekebildim mezarına

Günler haftaları
Haftalar ayları
Aylar yılları
Yıllar ömrümü kovaladı durdu.

Zaman geçti geçmesine ama
Hayatım sen öldükten sonra durdu ...

Sana iyi bir evlat olurmuydum bilemiyorum
Beni senin kadar seveni göremiyorum
Nankörmüyüm fesatmıyım?
Bir gönülde yer edemiyorum.

Bildiğim tek şey
Seni çok özlüyorum ...

Ahımda feryad-ı figân gizli bilirsin

Ya Rabb’im tut aklımı
Tut ki benden gitmesin.

Aç kaldığım bir lokma sevgi
Ufacık tebessüm

Herkes beni güçlü sansada
İşte sensiz böyle aciz böyle güçsüzüm

Kendimi bildim bileli
Hem yetim hem öksüzüm...


Kevser Baysal // Yüreği Sürgün