Hayat bir okul bizler öğrencileri
dersler aldım
bütünlemeye kaldım
sınıfta kaldım
tekrarladım iki üç beş kez aynı dersleri

Hayat sınıfında
kimi zaman öndeydim
önü beğenmeyince bir arkaya
iki üç beş yedi on geri
kaybettim birer birer kazandığım dereceleri

Hayat okulunun öğretmenleri de çeşit çeşit
kimi acı kimi hayal kırıklığı kimi aceleciliğim
kimi hırsım kimi öfkem bir diğeri kibrim
merdivenlerden ağır ağır çıktım koşa koşa indim
çoğu zaman attan inip eşeğin sırtına bindim

Hayat okulunun temizlik görevlisi
kötü anılarımı temizliyor paklıyor
kara tahtaya yazdığım yazıyı silip yenisini yazıyor
okulun müdürü hatalarımı görüp azarlıyor kızıyor
bahçıvanı içimdeki verimli toprağı ha bire kazıyor

Hayat okulunda yol arkadaşlarım da oldu
öylesi vardı ki kalbime kök saldı sevgisi
bazıları sessizce ortadan yok oldu
soruyordum kendime ben kimdim
yabancılaştım kendime ne hale geldim

Hayat okulu hayatımız boyunca devam eder
devamsızlıktan kalanlar hayata veda eder
sürüne sürüne anlamadan okuyanlar acı çeker
derslerini hakkıyla alanlar sınıfını kolaylıkla geçer
dersi anlayarak geçenler insanı kamiller

Tekrar tekrar aynı dersleri aldığımız olmuştur
sebebini anlamamız çok uzun zamanımıza mal olmuştur
bazılarımızın sevgi depoları bomboş bazımız sevgiye doymuştur
hayat okulunun merdivenleri inişli çıkışlı yolu yokuştur
asıl olan zamanın içinde su misali akıştır

Hiçbir işe yaramıyor yaşadım gördüm başkalarını suçlamak
dualitedir ben ve başkaları demek
oysa ne başkaları var ne de ötekiler
ayrıştırma yapanlar defalarca aynı tuzağa düşecekler
tecrübelerden ders almayanlar yeniden test edilecekler

Başkası diye bir şey yok ki herkes birbirinin aynası
gördüğümüz her şey kendi içimizin yansıması
kınadığımız her özelliğe sahibiz
günahsız hatasız kusursuz değiliz hiç birimiz
fakat illüzyondan farksız gerçekten fark edemediklerimiz

Bir suyun içinde sinekler de böcekler de yaşıyor
su kurbağaları da yılanları da balıkları da taşıyor
suya bir topak çamur atılsa bütün su bulanıklaşıyor
suyun özünün temizliğini idrak eden
huzuru buluyor musmutlu yaşıyor

Hayat öyle bir okul ki herkes hem öğrenci hem öğretmen
müdür de müdür yardımcısı da müfettiş te biziz
her bir insanın bir görevi var mutlaka
hiç kimse daha iyi veya daha kötü yahut gereksiz değil
ders başlar sınıflara koşulur çalar çalmaz zil

Bu okul hem zevkli hem de çok meşakkatlidir
bir başlayan doyamaz okumaya yazmaya hatasını çizmeye
gidip gidip geri gelir girdap olup dönüverir
alması gereken bütün derslerinden muvaffak olan
yeni öğrenciler gelsin diye artık ebediyen gitmesi gerektiğini bilir

Hayat bir okul bir ön kapısı bir de arka kapısı olan
bir kapıdan girildikçe dolup diğerinden boşalan
hayat dediğimiz aslında sonsuzluğa açılan boş alan
giden de bir kalan da bir bizim dışa bakan gözlerimiz
olan biten her şeyi farklı gören

Hayat okulu kimine göre çiçeklerle bezeli hoş kokulu bahçedir
kimine göre o bunu dedi şu şunu dedilerden ibaret işkencedir
hayattan lezzet alan için harika serüvenlerle dolu keşif yolculuğu
şikayetten beslenen için su kuyusuna küfreden birinin susuzluğu
olduğu gibi kabul edene hoş gelir bir insanın kötü huyu

Hayat bana dedi ki hakikatte sen göründüğün kişi misin
gerçekten her şeyini herkesle paylaşabilir misin
insanlara verdiklerine yapıp ettiklerine pişman olur musun
şunu şunu yaptım da ne gördüm diyerek somurtur musun
hesapsızca sevebilir yanlışların üstünü örtüp hoş görür müsün

Hayat konuşur sizinle duymayanlara megafonla bağırır
duymak istemeyenin gerçekte gönlü duyma engellidir
güzellikleri görmeyenlerin kalpleri görme engellidir
sen yok ben yok ayrı gayrı yok hepsi egonun safsatasıdır
gelmeyene git vermeyene ver sevmeyeni sev peygamber ahlakıdır

Dünya hayat okulunu korur muhafaza eder
dürüst yaşayanlar ter döker insanlara tahammül eder
hayat okulu sona erince sınıfını geçenler tatili hak eder
kelebekler çiçekler kuşlar kadar hafiftir artık gönüller
yalnızca saf iyilik kalır elenir numaradan iyi görünenler




Gülhan Çeliktaş