Emek vermiyorsun sevgili
sevgiye
emek vermiyorsun
parmak uçlarıma kondurmuyorsun
dudağındaki kelebekleri

emek vermiyorsun sevgili
aşka
emek vermiyorsun
aşksız bırakıyorsun gönül evimi

güller açtırmıştık
ne kadar da uzak bir hayal şimdi
güllerle gelişin
beyaz karanfillerle kar kıyamet demeyişin
ne değişti aramızda
sen yorgun
ben yorgun
sevgimiz yorgun

biliyorum aslında
beni ne kadar çok sevdiğini
neyi seçtin
sevgini içine hapsetmeyi mi
göstermeyi mi

sevgi
beslenmeyince solan bir çiçek
söyler misin
sevgi çiçeğini
bizim yerimize kim onaracak
kim yeniden yeşertecek

herkes kendince çözüm sunar
kim bizi bizden daha iyi tanır
ve anlar
aramıza girer olur olmaz yorumlar

bir tutsaydın elimi
erirdi aramızdaki buzlar

yoksa yoksa
sen misin kucağıma
hoplayıp mırıldayan siyah kedi
yumuşacık sıcacık mis kokan sevgili

hayır hayır
o sen değilsin
sen uykuların en derinindesin

o hissediyor sevgiye hasretimi
gelip kollarıma dokunduruyor patilerini
ve yüzüme sürüyor minicik başını
sanki üzülme der gibi
doluyor boynuma yumuşaklığını

ben bir tek
uykundan kıskandım seni
en çok onu sevdiğin içindi belki
uykularından ettim çoğu zaman
uykusuz bıraktım

başın önüne düşerdi
hı hı derdin
sonra çok vicdan azabı çekerdim

işte ben böylesi lanet biriyim

geceler boyu
konuştum zorla konuşturdum seni
sen uykunun kollarına koşma diye
düşmanı oldum uykunun

uykunun
kucağından çalabilmek içindi
bütün hırçınlığım huysuzluğum

artık konuşmuyorum
konuşturmuyorum
merak etme
rahat bırakıyorum

yine aynıyım
huyundan vazgeçmeyen huyluyum
doğru dürüst uyumuyorum

mahrumum
avuçlarının
şefkatini yanaklarımda
hissedemiyorum

bu gün dünden daha azım
eksiğim yarımım
yarına kalmayacak bu gidişle
tozum

emek sarf etmiyorsun sevgili
sahip çıkmıyorsun
sahiplenmeden
birisi açıktan kırsa kalbimi
susuyorsun

topla parçalarımı
uzay boşluğuna dağılıyorum
yanıma değil
gelip kalbime otursan
artık senden ayrı nefes alamıyorum

emek
en kutsalın değil mi senin
biliyorum tek sevgilin
işin
hey ben senin
unuttuğun
aralarda hatırlıyor musun

küçük çocuk oldum
korkuyorum
dayanılır değil
bunca bekletişin
ne zaman gönlüme
geleceksin

ey sevgili bilir misin
duyguların
en kutsalı
birini organik sevebilmek
gözlerimdeki iki bebek
öksüz yetim ağlayıp duruyorlar
senden sana dek

ah sevgili
sevgilim der misin bana bir kez
içtenliğinle
bir kerecik hissetsem
mahrum etmesen

göğüs kafesindeki tutsak kuşum
bekliyorum
kafesime yem su bırakıyorsun
yeterli sanıyorsun

hakikati
bilemiyorsun
ben sensizlikten ölüyorum...


Gülhan Çeliktaş