Gidenlerde kalanlar kadar yalnızdır anlamıyorsun
Çıkıp gidebiliyorsan bir kapıdan arkana bile bakmadan
Gözlerinin çıralar gibi tutuşmasını kabulleniyorsun
Kirpiklerinden uçuşuyor hüzün meltemleri
Sonra avuçlarından gölgeye çekiyor seni
Vuslat ıslığı ardınca ağıt yakıyor birdenbire

Ey Yar saçların Deniz, kuzular meleşiyor etrafında
Yıldızlar arasında dilek tutuyorsun ellerini açıp göklere
Yıldırımlar şimşekler yalıyor kuşlar gibi Kanadını
Bir dem dahi gülmüyorsun, her dem izhar ediyor felek
Belki bugün güneş Ölgün amma
Biliyorsun parıl parıl gün doğacak yarın
Karanlıktan ağ alınla çıkacaksın
Cemre düşen de suya.

Ey Yar.!
Sen gidende şiir durdu ben durdum
Yağmur Yağmur bakan gözlerimle
Yürüyorken senin Denizlerine
Senin bir Şölen gibi karşılayacağını biliyordum
Önce öpüyordun kanatlarımı ninni sesleriyle
Sonra aralıyordun kapılarını tedirgin gözlerime
Şiirler yazıp dudağında ki yaraya
Tekrar ediyordum kimselere duyurmadan

Artık resmin, ve şiirlerinden yana akıyorum
Varsın hangi deniz bekliyorsa beklesin
Dudaklarının kıyısında açıldı bu sayfa
Irgalanan dalgaların sesinde yontulsun
Suretini mısralara düşürdüğüm kalem

Bir elimde güneş, diğerinde ay
Ruh gibi giyindiğim ilk rüya ilk dolunay
Sevdikçe çoğalan suyun içimde kalan öyküsü
Kırklara karışan yanımın tutunduğu durgun şu
Hepsi bu....